جذوی اصفهانی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



جذوی، شاعر و از ایل و قبیله جغتایی می‌باشد.


معرفی اجمالی

[ویرایش]

جذوی، شاعری ایرانی از ایل و قبیله جغتایی است. در اصفهان نشر و نما یافته و در سال ۹۱۰ق در این شهر فوت شده است.
این بیت از اوست:
عاشق و بدنام اگر گشتم، دلم بارى خوش است‌ ••••• عاشقى بدنامئى دارد ولى كار خوش است‌
همچنین این بیت:
آب چشمم خویش را رسوای مردم کرده است ••••• می‌دود هر سو نمی‌دانم که را گم کرده است.
[۱] حسین‌صبا، محمدمظفر، تذکره روز روشن، ص۱۶۷.
[۲] آذر بیگدلی، لطفعلی بن ‌آقاخان، تذکره آتشکده، بخش اوّل از نیمه اوّل، ص۵۱.
[۴] حسن‌خان بهادر، سیدمحمدصدیق، تذکره شمع انجمن، ص۱۷۵.
[۶] مهدوی، سیدمصلح‌الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۴۳۳.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. حسین‌صبا، محمدمظفر، تذکره روز روشن، ص۱۶۷.
۲. آذر بیگدلی، لطفعلی بن ‌آقاخان، تذکره آتشکده، بخش اوّل از نیمه اوّل، ص۵۱.
۳. آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۹، ص۱۹۲.    
۴. حسن‌خان بهادر، سیدمحمدصدیق، تذکره شمع انجمن، ص۱۷۵.
۵. مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانة الادب، ج۱، ص۳۹۹.    
۶. مهدوی، سیدمصلح‌الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۴۳۳.


منبع

[ویرایش]

مهدوی، سیدمصلح‌الدین، اعلام اصفهان، ج۲، ص۲۷۶.    



جعبه ابزار