• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

سریّه حمزة بن عبدالمطّلب

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



سریه حمزة بن عبدالمطلب، اولین سریه‌ای است که در اسلام بعد از هجرت رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به مدینه روی داد



سریه در اسلام به جنگ‌هایی گفته می‌شود که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) در آن حضور نداشتند و فرماندهی سپاه را در آن جنگ‌ها به شخص دیگری غیر از خود می‌سپردند و تعداد آنها چهل و هفت سریه شمرده شده است و در برابر آنها غزوات قرار داشت که خود پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) در آن جنگ‌ها حضور داشتند و فرماندهی سپاه را به عهده می‌گرفتند و تعداد آنها بیست و هفت غزوه می‌باشد.


اولین سریه‌ای که در اسلام بعد از هجرت رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به مدینه روی داد. سریۀ حمزة بن عبد المطلب در ماه رمضان و آغاز هفتمین ماه هجرت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) بوده است.


حمزة بن عبد المطلب بن‌ هاشم بن عبد مناف، که عموی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و برادر رضاعی ایشان نیز می‌باشد، از کسانی است که قبل از هجرت رسول خدا به مدینه، مسلمان شد و اسلام او موجب عزت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و مسلمانان گردید، نخستین پرچمی را که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) پس از ورود به مدینه برافراشت به حمزة بن عبد المطلب سپرد و این اولین سپاهی بود که در اسلام تشکیل شد.


حمزه به دستور پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) در ماه رمضان و آغاز هفتمین ماه هجرت، به همراه سی سوار که نیمی از مهاجران و نیمی از انصار بودند، به این سریه روانه شدند، از جمله مهاجران می‌توان ابو عبیدة بن جراح، ابو حذیفة بن عتبة بن ربیعه، سالم بنده ابی حذیفه، عامر بن ربیعه، عمرو بن سراقه، زید بن حارثه، کنّاز بن حصین و پسرش مرثد، انسه، بنده رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و از انصار: ابیّ بن کعب، عمارة بن حزم، عبادة بن صامت، عبید بن اوس، اوس بن خولیّ، ابودجانه، منذر بن عمرو، رافع بن مالک، عبدالله بن عمرو بن حرام، قطبة بن عامر بن حدیده را نام برد.


این گروه با پرچمی، که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) پس از ورود به مدینه آن را برافراشته و به دست حمزة بن عبد المطلب سپرد بود، به سیف البحر که از نواحی «عیص» و کرانه‌های بحر احمر بود روانه شدند و هدفشان تعرّض به کاروانی از قریش بود که از شام بر می‌گشت و آهنگ مکه داشت.
ابوجهل همراه سیصد سوار از اهالی مکه در آن کاروان بود و ریاست این کاروان را نیز بر عهده داشت، این دو گروه به یک دیگر برخوردند و برای جنگ صف آرایی کردند، ولی مجدیّ بن عمرو که با هر دو گروه هم‌پیمان بود، آن قدر میان هر دو طرف رفت و آمد کرد تا هر دو گروه را از جنگ منصرف کرد.


حمزه بن عبد المطلب با یاران خود به مدینه برگشت و ابوجهل با یاران و کاروان خود به مکه روانه شد و میان آنها درگیری به وجود نیامد، چون حمزه به مدینه آمد به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) گزارش داد که مجدیّ بن عمرو واسطۀ میان دو گروه شده است و مسلمانان از او انصاف و مروت دیده‌اند و چون گروهی از خویشان مجدیّ بن عمرو به حضور پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) رسیدند، نسبت به ایشان نیکی فرمود و بر آنها جامه پوشاند و چون صحبت از مجدیّ بن عمرو به میان آمد فرمودند: «نمی‌دانستم که چنین نیک نفس و فرخنده کردار است و یا فرمود: چنین کار آمد باشد.»


۱. ابن منیع، محمد بن سعد، طبقات الکبری، ج۲، ص۳.    
۲. واقدی، محمد بن عمر، المغازی تاریخ جنگ‌های پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، ج۱، ص۹.    
۳. ابن هشام، زندگانی محمد (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) پیامبر اسلام، ج۱، ص۵۹۶.    
۴. واقدی، محمد بن عمر، مغازی تاریخ جنگ‌های پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، ج۱، ص۹.    
۵. ابن هشام حمیری، عبدالملک، زندگانی محمد پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، ج۱، ص۳۹۴.    
۶. مغازی تاریخ جنگ‌های پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، ج۱، ص۹.    
۷. ابن هشام حمیری، عبدالملک، زندگانی محمد (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) پیامبر اسلام، ج۱، ص۵۹۵.    



سایت پژوهه، برگرفته از مقاله «سریه حمزة بن عبدالمطلب»، تاریخ بازیابی ۱۳۹۵/۰۹/۲۸.    






جعبه ابزار