گواهی تدریس علامه مجلسی به محمدعلی اصفهانی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



نحوه تکثیر کتاب‌های علمی، تدریس و مصون نگهداشتن آن‌ها از جعل و تحریف، یکی از مهمترین دغدغه‌های دانشمندان دینی بوده است. آن‌ها برای این منظور، از روشی استفاده نموده‌اند که در اصطلاح کتابشناسی به آن "بلاغ" یا "انها" گفته می‌شود. بلاغ دستخطی از استاد بود که در نسخه نوشته می‌شد و به‌وسیله آن گواهی، شرکت شاگرد در درس را تایید می‌گردید و ضمناً صحّت نسخه نیز تایید می‌گشت؛ بنابراین "بلاغ" هم گواهی تحصیلی بود و هم نشان صحّت نسخه به‌شمار می‌رفت.
اساتید در هر نسخه علامت بلاغ‌های متعددی می‌نوشتند و در پایان نسخه یا پایان بخش‌های کتاب در ضمن بلاغ‌ها برای شاگرد اجازه نقل حدیث و روایت را به‌نحو عموم یا درباره آن اثر یا آثاری خاص صادر می‌کرد که این اجازه گواهی علمی برای آن شاگرد در اعتبار روایت‌ها و استنادهایش به شمار می‌آمد. در این مقاله گواهی درسی علّامه مجلسی برای شاگردش محمدعلی اصفهانی بررسی می‌شود.


متن گواهی

[ویرایش]

متن درسی: کافی (بخش اصول)؛ تاریخ پایان درس: اواسط جمادی الثانی ۱۰۷۰. محل تحریر گواهی: پایان کتاب العشرة از کافی؛ ضمیمه گواهی: اجازه به شاگرد
متن گواهی: «بسم الله الرحمن الرحیم انهاه الاخ فی الله المحبوب لوجه الله ملامحمّد علی الا صفهانی، سماعاً و تحقیقاً و ضبطاً فی مجالس آخرها اواسط شهر جمیدی الثانیة لسنة سبعین و االف. و اجزت له دام تاییده ان یروی عنی ما سمعه منی. نمقه المذنب محمّدباقر بن محمّدتقی عفی عنهما النبی و آله حامداً مصلیاً مسلماً.»
[۱] فهرست نسخه‌های خطی کتابخانه آیت‌الله مرعشی، ج۷، ص۱۸۹، نسخه ش۲۶۰۷.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. فهرست نسخه‌های خطی کتابخانه آیت‌الله مرعشی، ج۷، ص۱۸۹، نسخه ش۲۶۰۷.


منبع

[ویرایش]

صدرایی خویی، علی، مجله حدیث حوزه، برگرفته از مقاله «شانزده گواهی تدریس از علّامه مجلسی»، سال‌ اوّل، شماره یک، زمستان ۱۳۸۹.    






جعبه ابزار