کفرذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



«كفر» به معناى «پوشاندن و پنهان كردن چيزى » مى باشد .• و کافر به كسى گفته مى شود كه خدا يا پیامبر(صلى الله عليه وآله)يا شریعت يا هر سه را منكر شود .


معنای لغوی[ویرایش]

معناى لغوى «كفر»، پوشش و پوشاندن است. از اين رو، مردم عرب، شب را «کافر» مى‏گويند؛ زيرا اشياء را مى‏پوشاند و پنهان مى‏كند و نيز به كشاورز كه بر زمين بذر مى‏پاشد و بذرها را در آن پنهان مى‏سازد.
برگ‏هايى نيز كه ميوه‏هاى درخت را مى‏پوشانند، «کافور» خوانده مى‏شوندمفردات، ۴۳۳


معنای اصطلاحی[ویرایش]

كفر در اصطلاح دينى تعريف‏هاى متعدّدى دارد: يكى، باور نداشتنِ آنچه بايد باورش كرد؛ همانند توحید و نبوّت و معاد و ضروریّات دین [۱]
ديگر، انكار آگاهانه سخن پیامبر (ص) و آنچه آورده است [۲].

تعریف جامع کفر[ویرایش]

تعريف جامع كفر عبارت است از: انكار الوهیّت، توحید، رسالت و ضروری دین- با التفات به ضرورى بودن آن- اگر به انكار رسالت بينجامد [۳].
كفر، نقيض ایمان است و ماهيّت آن عبارت است از عناد و ميل بر پوشانيدن حقيقت [۴]

معنای قرآنی کفر[ویرایش]

قرآن كريم كفر را به معنايى غير از آنچه گذشت نيز به كار گرفته است. در اين معنا، كفر نه تنها مذموم نيست كه از واجبات بس سترگ است: «فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى‏ ...» [۵]
در اينجا كفر به معناى ردّ طاغوت و ایمان به خدا است. از اين آيه‏
بر مى‏ آيد كه مؤمن بايد به باطل كفر بورزد و به حق ایمان آوَرَد [۶]

اقسام کفر از منظر متکلمان[ویرایش]

متکلمان اقسام متعدّدی برای کفر بر شمرده‏اند:

← کفر انکار
کفر انکار بدین معنا است که کسی به قلب و زبان، خدا و رسول خدا (صلی الله علیه وآله) را انکار کند.

← کفر جحود
کفر جحود یعنی کسی با قلب اذعان کند؛ ولی به زبان، انکار: «وَجَحَدُوا بِها وَاسْتَیقَنَتْها أنْفُسُهُمْ». [۷]

← کفر عناد
کفر عناد بدین معنا است که کسی به دل و زبان اذعان کند؛ امّا از روی حسادت و عناد، تن بدان ندهد؛ همانند ولید بن مغیره، که به دل و زبان قرآن را پذیرفت؛ ولی ایمان نیاورد و آن را سحر خواند. [۸]

← کفر نفاق
کفر نفاق آن است که زبان دم از ایمان زَنَد؛ ولی دل از ایمان تهی باشد. [۹] [۱۰] [۱۱]

اقسام کفر در کلام امام صادق(علیه السلام)[ویرایش]

تقسیمی دیگر نیز برای کفر از روایت امام صادق (علیه السلام) برون کشیده‏اند: [۱۲]

← کفر حجود
کفر حجود، خود بر دو قسم است:

←← انکار ربوبیّت
انکار ربوبیّت بدین معنا است که کسی، خدا و بهشت و دوزخ و رستاخیز را انکار کند. کفر زنادقه و دهریّه از این دست است که قرآن سخن آنان را چنین باز می‏گوید: «وَما یُهْلِکُنا إلّا الدَّهْرُ». [۱۳]

←← انکار همراهِ شناخت
انکار همراهِ شناخت یعنی هر چند به وجود خدا یقین دارند، امّا از روی ستمکاری و بزرگ‏طلبی او را انکار می‏کنند. [۱۴]

← کفر عصیان
کفر عصیان بدین معنا است که به خدا ایمان دارند؛ امّا از فرمان او سر می‏پیچند و تکالیف دینی را بر نمی‏تابند. [۱۵] [۱۶]

← کفر برائت
کفر برائت، کفر، ناپسند نیست؛ بلکه از وظایف اعتقادی است و عبارت است از کفر به دشمنان خدا و کافران، مانند کفر ابراهیم [۱۷] و کفر شیطان به اولیای خود. [۱۸]

← کفر نعمت
کفر نعمت عبارت از ناسپاسی در برابر نعمت‌های الهی است. قرآن کریم از سلیمان پیامبر -علیه السلام- نقل فرموده است: «این از فضل پروردگار من است تا مرا به سپاسگزاری و ناسپاسی بیازماید» [۱۹] [۲۰] [۲۱]

← کفر مطلق
کفر مطلق کفری است که هیچ یک از قیدهای پیشین را ندارد. [۲۲] [۲۳]
برخی کفر را سی و پنج قسم دانسته ‏اند که از ضرب هفت قسم متعلق کفر در پنج قسم کافر حاصل گردد. [۲۴]


پانویس[ویرایش]
 
۱. الايمان و الكفر فى الكتاب و السّنّة، ۴۹
۲. قواعد المرام، ۱۷۱؛ ارشاد الطّالبين، ۴۴۳
۳. لعروة الوثقى، ۱/ ۵۴
۴. فرهنگ مطهّر، ۶۶۳
۵. بقره/ ۲۵۶
۶. آشنايى با قرآن، ۲/ ۷۸.
۷. نمل/سوره۲۷، آیه۱۴.    
۸. مدّثر/سوره۷۴، آیه۱۱-۲۵.    
۹. الایمان و الکفر فی الکتاب و السّنّه، ص۵۵.
۱۰. تاج العروس، ج۳، ص۲۵۴.
۱۱. لسان العرب، ج۵، ص۱۴۴.    
۱۲. میزان الحکمه، ج۳، ص۲۷۱۱-۲۷۱۲    
۱۳. جاثیه/سوره۴۵، آیه۲۳.    
۱۴. نمل/سوره۲۷، آیه۱۴.    
۱۵. بقره/سوره۲، آیه۸۴.    
۱۶. بقره/سوره۲، آیه۸۵.    
۱۷. ممتحنه/سوره۶۰، آیه۴.    
۱۸. ابراهیم/سوره۱۴، آیه۲۲.    
۱۹. نمل/سوره۲۷، آیه۴.    
۲۰. ابراهیم/سوره۱۴، آیه۷.    
۲۱. بقره/سوره۲، آیه۱۵۲.    
۲۲. بحارالانوار، ج۹۰، ص۶۰.    
۲۳. بحارالانوار، ج۶۹، ص۱۰۰.    
۲۴. فرهنگ لغات کامل در قرآن، ص۳۰.


منبع[ویرایش]
پژوهشکده تحقیقات اسلامی، کتاب فرهنگ شیعه، ۹۰-۹۱    
پژوهشکده تحقیقات اسلامی،فرهنگ شیعه،ص۳۸۵    



جعبه‌ابزار