کرامتذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کرامت به معنی امر خارق العاده ای است که از اولیاء خدا صادر می شود و جمع آن کرامات است.


معنای لغوی کرامت

[ویرایش]

واژه کرامت در اصل به معنی بزرگواری و عظمت معنوی است،

معنای اصطلاحی

[ویرایش]

و در اصطلاح علم کلام، کارهای خارق العاده ای که از پیامبران برای اثبات نبوت صادر می گردد با نام معجزه خوانده می شود، و همین گونه کارها از غیر پیامبران، با نام کرامت ذکر می شود. بنابراین کرامت اصطلاحی در گفتار متکلمین به علم کلام، همان معجزه ای است که درباره امور خارق العاده غیر پیامبران، از اولیاء خداوند و امامان(ع) استعمال می شود. چرا که نشانه عظمت و بزرگواری آنها در پیشگاه خداوند است، بر همین اساس امام صادق(ع) فرمود: «المعجزة علامة اللّه لایعطیهاالّا انبیائه و رسله و حججه لیعرف به صدق الصّادق من کذب الکاذب ؛ معجزه نشانه ای برای خداست که خداوند آن را به کسی جز پیامبران و رسولان و حجّت هایش عطا نمی کند، و هدف از آن این است که به وسیله آن راستگویی راستگو از دروغگویی دروغگو شناخته شود.» [۱]

عناوین مرتبط

[ویرایش]

خطاب کرامتکرامت انسانکرامت آصف بن برخیاکرامت انسان در قرآنکرامت و کریمجاودانگی کرامت خدا (قرآن)


پانویس

[ویرایش]
 
۱. مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج ۱۱، ص ۷۱    


منبع

[ویرایش]

سایت اسلام پدیا    

رده‌های این صفحه : کلام




جعبه‌ابزار