واجب توصلیذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



واجب بی نیاز از قصد قربت هنگام امتثال را واجب توصلّی گویند.


تعریف

[ویرایش]

واجب توصلی، مقابل واجب تعبدی، واجبی است که غرض مولا به وجود یافتن آن در خارج تعلق گرفته و به مجرد تحقق آن در خارج، امر مولا نیز ساقط می‌شود، و قصد قربت در آن شرط نیست، بلکه مکلف به هر انگیزه و قصدی آن را امتثال کند، از عهده او ساقط می‌شود، مانند: ادای دین که به هر نیتی صورت پذیرد، هر چند برای تظاهر، کفایت نموده و ذمّه را آزاد می‌کند و قصد قربت در آن شرط نیست. [۱] [۲] [۳] [۴] [۵] [۶] [۷] [۸] [۹] [۱۰] [۱۱] [۱۲]

پانویس

[ویرایش]
 
۱. محمدی، علی، شرح اصول فقه، ج ۱، ص ۱۵۳.
۲. مظفر، محمد رضا، اصول الفقه، ج ۱، ص ۷۶.    
۳. فاضل لنکرانی، محمد، کفایة الاصول، ج ۲، ص ۳۷-۳۶.
۴. نائینی، محمد حسین، فوائد الاصول، ج ۱، ص ۱۳۸.    
۵. محمدی، ابوالحسن، مبانی استنباط حقوق اسلامی یا اصول فقه، ص ۴۹.
۶. ولایی، عیسی، فرهنگ تشریحی اصطلاحات اصول، ص ۳۶۷.
۷. عراقی، ضیاء الدین، نهایة الافکار، ج ۱، ص ۱۸۳.    
۸. مشکینی، علی، تحریر المعالم، ص ۶۰.
۹. مشکینی، علی، اصطلاحات الاصول، ص ۲۷۶.    
۱۰. آخوند خراسانی، محمد کاظم بن حسین، کفایة الاصول، ص ۹۴.
۱۱. مطهری، مرتضی، آشنایی با علوم اسلامی، ج ۳، ص ۷۱.    
۱۲. شهابی، محمود، تقریرات اصول، جزء ۲، ص ۷۴.


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، برگرفته از مقاله «واجب توصلی».

رده‌های این صفحه : واجب‌




جعبه‌ابزار