نجم‌الدین عبداللّه بن محمد شافعی اصفهانی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



نجم‌الدین عبداللّه بن محمد شافعی اصفهانی، از محدّثین عامّه و عرفای اصفهان در قرن هفتم و هشتم هجری بوده است.


معرفی اجمالی

[ویرایش]

شیخ نجم‌الدّین عبداللّه بن محمّد بن محمّد بن علی اصفهانی شافعی، از محدّثین عامّه اصفهان در قرن هفتم و هشتم هجری بوده است.
وی از اکابر عرفای قرن هفتم هجری است. در سال ۶۴۳ق متولّد شده و مردی عابد و صالح بوده و پس از تحصیل به تصوّف مایل گشته و مردم به وی اعتقاد زیاد داشته‌اند. او از شاگردان ابوالعبّاس احمد بن عمر مُرسی انصاری اسکندری بوده است.

وفات

[ویرایش]

او پس از وفات استادش ابوالعباس مُرسی به مکّه معظّمه مشرف شده و بیست و چند سال در آنجا مجاورت نموده و در این مدّت هرگز به زیارت مدینه منوّره مشرّف نشد!
عاقبت در ماه جمادی‌الآخر ۷۲۱ق در مکّه وفات یافت و در نزدیکی مزار فضیل بن عیاض مدفون شد.

آثار و تالیفات

[ویرایش]

«الوجیزه» در فقه از تالیفات اوست. یافعی در «مرآت الجنان» حکایات و کراماتی از وی نقل می‌کند.
[۱] شیرازی، جنید، شدّ الازار، (حواشی)، ص۴۷۴.
[۴] مهدوی، سیدمصلح‌الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۲، ص۹۷۵.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. شیرازی، جنید، شدّ الازار، (حواشی)، ص۴۷۴.
۲. یافعی، عبدالله ابن اسعد، مرآه الجنان، ج۴، ص۱۹۹.    
۳. عسقلانی، أحمد بن علی، الدرر الکامنه، ج۳، ص۸۶.    
۴. مهدوی، سیدمصلح‌الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۲، ص۹۷۵.


منبع

[ویرایش]

مهدوی، سیدمصلح‌الدین، اعلام اصفهان، ج۴، ص۳۵۵.    






جعبه ابزار