مطلق و مقیدذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



دو صفت لفظ به لحاظ گستره شمول بر افراد ماهیت را مطلق و مقید گویند.


تعریف

[ویرایش]

مطلق و مقید، از صفات لفظ بوده و گاهی صفت معنا نیز می‌شود؛ به خلاف اطلاق و تقیید که صفت معنا بوده و گاهی صفت لفظ نیز می‌گردد.

نظرات شیوع در مطلق

[ویرایش]

درباره شیوع و سریان در مطلق دو نظریه وجود دارد:
۱. شیوع و سریان در مطلق، به وضع است؛
۲. شیوع و سریان در مطلق، به وسیله جریان مقدمات حکمت است (نظر مشهور).

نکته

[ویرایش]

اطلاق و تقیید، یک امر نسبی است؛ به این معنا که هرگاه مفهومی با یکی از حالات عوارض و اوصافش سنجیده شود چنان چه آن مفهوم رها و وارسته از آن قید در نظر گرفته شود نسبت به آن، مطلق است و هر گاه همراه با قید لحاظ شود، مقید است، مثل «اعتق رقبة مؤمنة» که نسبت به قید مؤمنه، مقید، و نسبت به قید دیگری مانند عدالت، مطلق است. [۱] [۲] [۳]

پانویس

[ویرایش]
 
۱. اصطلاحات الاصول، مشکینی، علی، ص۲۴۶.    
۲. دروس فی الفقه المقارن، جناتی، محمد ابراهیم، ج۱، ص۱۴۹.
۳. مبانی استنباط حقوق اسلامی یا اصول فقه، محمدی، ابوالحسن، ص۱۲۲.


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۷۴۲، برگرفته از مقاله «مطلق و مقید».    



جعبه‌ابزار