مصدرذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



اسم دلالت کننده بر حَدَث را مصدر گویند.


تعریف

[ویرایش]

مصدر، اسمی است که بر حدث دلالت می‌کند، و به نظر مشهور علمای نحو، فعل از آن گرفته می‌شود ( اصل کلام است).

عملکرد

[ویرایش]

مصدر هر فعلی همانند فعل خود عمل می‌کند؛ یعنی در صورتی که فعل آن لازم باشد، به فاعل خود اضافه می‌شود و اگر فعل آن متعدی باشد به فاعل اضافه شده و مفعول آن منصوب خوانده می‌شود، مثل: «عجبت من ضرب زید بکرا».

نکته

[ویرایش]

در علم اصول از مصدر در مباحثی هم چون وضع و مشتق، بحث می‌شود. [۱] [۲] [۳]

عناوین مرتبط

[ویرایش]

وضع مصدر.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. کشاف اصطلاحات الفنون و العلوم، تهانوی، محمد اعلی بن علی، ج۲، ص۸۲۵.
۲. فرهنگ معارف اسلامی، سجادی، جعفر، ج۴، ص۲۴۸.
۳. کتاب التعریفات، جرجانی، محمد بن علی، ص۹۵.


منبع

[ویرایش]
فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۷۳۸، برگرفته از «مصدر».    


رده‌های این صفحه : اصطلاحات اصولی | اصول فقه | مشتق




جعبه‌ابزار