مشروعیتذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



مشروعیت، در بحث از تداوم و بقای یک حاکمیت مطرح می‌شود یعنی باور به حاکمیت، موظف بودن به اطاعت، حق داشتن حاکمیت در اعمال سلطه و وظیفه مردم در قبول سلطه. بنا به تعبیری، مشروعیت هم در پیدایش و هم در مرحله بقای حاکمیت مورد توجه است که باور و پذیرش مردم در آن شرط است.


تعریف مشروعیت

[ویرایش]

مشروعیت یعنی کیفیت ارزیابی شدن مثبت، اعتبار قانونی یافتن و مورد قبول قرار گرفتن از جانب یکایک حکمرانان، نهادها و نهضت‌های سیاسی و از طریق نظام‌های مرجعیت به واسطه انطباق این‌گونه نهادها و نظام‌های مرجعیت با قانون، اصل یا منبع ایجاد مرجعیت و اقتدار است.
مشروعیت، استحقاق یا اجازه حکومت کردن است که مورد قبول عام باشد.
ماتید دوگان در توضیح معنای مشروعیت می‌گوید:
«مشروعیت، باور بدین امر است که اقتدار حاکم بر هر کشور مفروض، محق است فرمان صادر کند و شهروندان موظفند به آن گردن نهند»

موضوع مشروعیت

[ویرایش]

موضوع مشروعیت، در بحث از تداوم و بقای یک حاکمیت مطرح می‌شود یعنی باور به حاکمیت، موظف بودن به اطاعت ، حق داشتن حاکمیت در اعمال سلطه و وظیفه مردم در قبول سلطه. بنا به تعبیری، مشروعیت هم در پیدایش و هم در مرحله بقای حاکمیت مورد توجه است که باور و پذیرش مردم در آن شرط است.
به ‌طور نظری چگونگی تحقق یک نظام سیاسی، بر پایه باورها و هنجارهای رایج و شایع در جامعه، شقّ دیگری از مساله در آن نظام است و معنا و مفاد مشروعیت، شامل باورها و ارزش‌های یک جامعه نسبت به نحوه مقبول به ظهور رسیدن آن نظام سیاسی نیز می‌گردد.
بنابراین مشروعیت بیش از آن‌که امری عینی باشد، امری ذهنی است و بنا به باروها و ذهنیت‌های گوناگون حکومت شوندگان در جوامع مختلف، اشکال گوناگونی به خود می‌گیرد.
قائل شدن به پایه‌های عینی و مورد قبول همگان برای مشروعیت امری است که تنها به نحو انتزاعی متصور است و در مقام تحقق خارجی و در وجه انضمامی‌ متصور است، زیرا در تتحقق خارجی، مبانی ارزشی مورد توافقی وجود ندارد و تنها فرایند مشروعیت‌یابی و سنجش میزان تعهد پیروان (Commit ment) و بررسی علل از میان رفتن مشروعیت و...... قابل بازشناسی است.
دیگر آن‌که مشروعیت مفهوم مطلق و متصلب نیست، بلکه امری تشکیکی و ذومراتب است. بحث از وجود و عدم وجود مشروعیت در جوامع کمتر است؛ بلکه بحث بر سر فزونی و کاستی و حداقل و حداکثر آن است.

انواع مشروعیت

[ویرایش]

مشروعیت با توجه به نوع باروهای پدید آمده نسبت به حاکمیت و بنیاد اعتقادات جامعه نسبت به نظام سیاسی به انواع و دسته‌هایی تقسیم پذیر است.
ماکس وبر به سه نوع مشروعیت قائل است: عقلایی و قانونی، سنتی، کاریزمایی.

← عقلایی و قانونی


مشروعیت عقلایی و قانونی که مبتنی بر اعتقاد به قانونی بودن مقررات موجود و حق اعمال سیادت کسانی است که مقررات مزبور، آن‌ها را برای اعمال سیادت فرا خوانده‌اند.

← سنتی


مشروعیت سنتی که مبتنی بر اعتقاد متداول به تقدس سنت‌هایی است که از قدیم اعتبار داشته‌اند و مشروعیت کسانی که این سنت‌ها آنان را مامور و مجاز به اعمال سیادت کند.

← کاریزمایی


مشروعیت کاریزمایی که مبتنی است بر فرمان‌برداری غیر عادی و استثنایی از یک فرد به خاطر تقدس، قهرمانی و یا سرمشق بودن وی و اطاعت از نظامی‌ که او ایجاد کرده یا به شکل وحی بر او نازل شده و ایثار در برابر او و نظامش. [۱] [۲] [۳]

پانویس

[ویرایش]
 
۱. زارع، عباس، مبانی مشروعیت و قدرت در جمهوری اسلامی‌ایران، ص۲۱-۳۵، تهران، موسسه فرهنگ و دانش، چاپ اول، بهار ۱۳۸۰.
۲. لیپست، سیمور مارتین، دایرةالمعارف دموکراسی، ترجمه به سرپرستی کامران مفانی، ص۱۲۵، ناشر کتابخانه تخصصی وزارت امور خارجه، بهار ۱۳۸۳.
۳. گولد، جولیوس و کولب، ویلیام ل، فرهنگ علوم اجتماعی، ترجمه محمدجواد زاهدی مازندرانی، ص۷۸۳، انتشارات مازیار، چاپ اول ۱۳۶۶.


منبع

[ویرایش]
سایت پژوهه، برگرفته از مقاله «مشروعیت»، تاریخ بازیابی ۱۳۹۵/۰۳/۳۰.    






جعبه‌ابزار