محدّثذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



محدّث، یکی از القاب حضرت مهدی (علیه‌السلام) است.


ریشه و معنای محدث[ویرایش]

محدّث اسم مفعول از ريشۀ «حدّث، يحدّث» به معناى كسى است كه حدیث و خبر تازه به او گويند.

مراد از محدث[ویرایش]

منظور، آن است که امامان (علیهم‌السلام) با فرشتگان رابطه دارند، سخن آنان را می‌شنوند و از آن‌ها حقایقی دریافت می‌کنند. این، کنایه از یک مقام معنوی است. این لفظ به این معنا، یکی از القاب ویژۀ امام (علیه‌السلام) است.

← حدیثی از امام باقر
امام باقر (علیه‌السلام) در این‌باره فرمود:
امیرمؤمنان (علیه‌السلام) به ابن عباس فرمود:
«همانا شب قدر در هرسال وجود دارد و همانا در آن، امر یک ساله نازل می‌شود که این امر، به امامان پس از پیامبر خواهد بود.» ابن عباس گفت:
«آنان کیانند؟» فرمود: «من و یازده نفر از نسل من امامانی‌اند که همگی محدّث می‌باشند». [۱]

← روایتی از محمد بن مسلم
محمد بن مسلم گوید:
کلمه محدّث نزد امام صادق (علیه‌السلام) ذکر شد، حضرت فرمود: «محدّث کسی است که صدا را بشنود و شخص را نبیند.» به حضرت عرض کردم: «قربانت گردم! امام از کجا می‌فهمد که آن، کلام فرشته است؟» فرمود: «آرامش و وقاری به او داده می‌شود که می‌فهمد آن کلام از فرشته است». [۲]

پانویس[ویرایش]
 
۱. طوسی، ابی‌جعفر محمد بن الحسن (شیخ طوسی)، کتاب الغیبة، ص۱۴۲، ح۱۰۶.    
۲. کلینی، محمد بن یعقوب کافی، باب ان الائمة محدثون مفهمون، ج۱، ص۲۷۱، ح‌۴.    


منبع[ویرایش]

فرهنگ‌نامه مهدویت، سلیمیان، خدامراد، ص۳۷۵، برگرفته از مقاله «محدّث».    



جعبه‌ابزار