مجید (قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



مجید یکی از اوصاف قرآن است.


انتساب این صفت در قرآن

[ویرایش]

یکی از اسامی و صفات قرآن، «مجید» است که در آیات (ق والقرآن المجید)؛ «ق، سوگند به قرآن مجید» و (بل هو قرآن مجید) آمده است.

توضیح واژه

[ویرایش]

«مجید» از ماده «مجد» به معنای گستردگی شرافت و جلالت است.

دلیل موصوف شدن قرآن به مجید

[ویرایش]

قرآن به لحاظ عظمت و شرافت بی پایانش و همچنین به دلیل مفاهیم عمیق و آموزنده اش «مجید» نامیده شده است.
[۹] مصباح، محمد تقی، قرآن شناسی، ج۱، ص۶.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. ق/سوره۵۰، آیه۱.    
۲. بروج/سوره۸۵، آیه۲۱.    
۳. سخاوی، علی بن محمد، جمال القراء و کمال الاقراء، ج۱، ص۸۶.    
۴. راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص ۴۶۳.    
۵. راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص ۷۶۱.    
۶. زرکشی، محمد بن بهادر، البرهان فی علوم القرآن، ج۱، ص۲۷۶.    
۷. سیوطی، عبد الرحمان بن ابی بکر، الاتقان فی علوم القرآن، ج۱، ص۱۴۳.    
۸. سیوطی، عبد الرحمان بن ابی بکر، الاتقان فی علوم القرآن، ج۲، ص۱۷۲.    
۹. مصباح، محمد تقی، قرآن شناسی، ج۱، ص۶.


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه علوم قرآنی، برگرفته از مقاله «مجید (قرآن)».    



جعبه‌ابزار