مجتهدذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



شخص دارای ملکه استنباط حکم شرعی فرعی از منابع معتبر را مجتهد گویند.


تعریف[ویرایش]

مجتهد، به فردی گفته می‌شود که با فراگیری علوم مختلف و تحصیل شرایط لازم، برای او ملکه و حالت نفسانی ایجاد می‌شود که به سبب آن می‌تواند حکم شرعی فرعی را از منابع معتبر (ادله و اصول و قواعد) استنباط نماید.

مجتهد در نظر میرزای قمی[ویرایش]

از نظر مرحوم «صاحب قوانین»، کلمه مجتهد به دو معنا به کار می‌رود:
۱. به معنای عالم، در مقابل مقلد و عامی، که به این معنا مجتهد، به عالم اخباری هم گفته می‌شود؛
۲. به معنای عالم اصولی که هم قدرت اجتهاد دارد و هم استنباط احکام می‌نماید؛ این اصطلاح، در مقابل اخباری بوده و عالم اخباری را در بر نمی‌گیرد.

مجتهد در روایات[ویرایش]

در روایات، عنوان «مجتهد» به کار نرفته است، بلکه از عناوینی مانند: عالم، فقیه، حاکم و عارف به احکام استفاده شده است و احکامی مانند جواز افتا و نفوذ قضا و غیره بر این عنوان مترتب شده است. [۱] [۲] [۳]

پانویس[ویرایش]
 
۱. قوانین الاصول، میرزای قمی، ابوالقاسم بن محمد حسن، ج۲، ص۱۳۸.
۲. منتهی الدرایة فی توضیح الکفایة، جزایری، محمدجعفر، ج۸، ص۳۶۲.
۳. الاجتهاد اصوله و احکامه، بحرالعلوم، محمد، ص۱۶۹.


منبع[ویرایش]

فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۶۹۶، برگرفته از مقاله «مجتهد».    



جعبه‌ابزار