قیافه

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



پی‌شناسی، استناد به علامات و امارات ظاهری در الحاق بعض مردم به بعض دیگر و اثبات نسب را قیافه گویند.


منظور از قیافه

[ویرایش]

در مکاسب آورد:
قائف به معنی کسی است که آثار را می‌شناسد و شباهتی را که بین پدر و پسر و بین دو برادر وجود دارد در می‌یابد.
و مراد از قیافه الحاق بعض مردم به بعض دیگر و شناختن نسب است.

حکم قیافه

[ویرایش]

قیافه در صورتی که به مقتضای آن عمل گردد و حرامی بر آن مترتب شود حرام است اجماعاً.
اما مجرد اعتقاد علمی یا ظنی به نسب شخصی دلیلی بر [[|حرمتش]] نیست.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. طباطبایی، سید علی، ریاض المسائل، ج۸، ص۷۲.    
۲. بحرانی، شیخ یوسف، الحدائق‌الناضرة، ج۱۸، ص۱۸۲.    
۳. شهید ثانی، زین الدین، الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة، ج۳، ص۲۱۵.    
۴. شیخ انصاری، مرتضی، المکاسب، ج۲، ص۷.    
۵. طباطبایی، سید علی، ریاض المسائل، ج۸، ص۷۳.    
۶. بحرانی، شیخ یوسف، الحدائق‌الناضرة، ج۱۸، ص۱۸۲.    
۷. شهید ثانی، زین الدین، الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة، ج۳، ص۲۱۵.    
۸. شیخ انصاری، مرتضی، المکاسب، ج۲، ص۷.    


منبع

[ویرایش]

جابری عرب‌لو، محسن، فرهنگ اصطلاحات فقه فارسی، ص۱۴۸.



جعبه ابزار