قرینه ظنی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



قرینه ظاهر «غیر نصّ» در مراد متکلّم را «قرینه ظنی» گویند.


تعریف

[ویرایش]

قرینه ظنی، که مقابل قرینه قطعی می‌باشد، قرینه‌ای است که به طور ظنی، کلام را از معنای اصلی (حقیقی) به معنای دیگر (مجازی) که مراد جدی متکلم است بر می‌گرداند، یا یکی از معانی مشترک لفظی را به طور ظنی، می‌شناساند؛
به بیان دیگر، قرینه‌ای است که در مراد متکلم ظهور دارد و نص در آن نیست.

اقسام

[ویرایش]

قرینه ظنی ممکن است لفظی باشد، مانند: «رایت اسدا یرمی» و یا غیر لفظی باشد، مانند دلالت امر عقیب حظر بر رخصت .

پانویس

[ویرایش]
 
۱. بدایع الافکار، رشتی، حبیب الله بن محمد علی، ص۹۳.    
۲. مصباح الاصول، خویی، ابوالقاسم، ج۳، ص۳۵۱.    


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۶۳۱، برگرفته از مقاله «قرینه ظنی».    

رده‌های این صفحه : قرینه




جعبه ابزار