عصمتذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



عصمت ملکه دوری از گناه و خطا است.


معانی عصمت[ویرایش]

واژه «عصمت» معانی متعدّدی دارد؛ مانند پاکدامنی، دوری از گناه و خویشتنداری.

عصمت در باور شیعه[ویرایش]

منظور از عصمت در باور شیعه، وجود ملکه‌ای است در انسان معصوم که او را از گناه و خطا بازمی ‌دارد.
خداوند به معصومان گونه‌ای دانش و آگاهی بخشیده است که به واسطه آن گناه و خطا نمی‌کنند. بدین ترتیب، از معصومان، گناهی سر نمی‌ زند- خواه صغیره باشد و خواه کبیره. عصمت از مقوله علم است و از این رو، منافاتی با اختیار و اراده انسان ندارد. [۱] [۲]

اختلاف در باره عصمت معصومان[ویرایش]

عقیده مسلمانان درباره عصمت و معصومان یکسان نیست.
شیعیان دوازده امامی معتقدند که پیامبر اسلام (صلی الله علیه و اله)، امامان دوازده‌گانه (علیهم السلام) و حضرت فاطمه زهراء (سلام الله علیها)، همگی معصوم‌اند؛ ولی اهل سنّت، فقط پیامبر را معصوم می‌دانند.
مسلمانان همه پیامبران الهی را معصوم می‌شمارند؛ ولی درباره چگونگی عصمت آنان اختلاف نظر دارند. دسته‌ای از مسلمانان، پیامبران را از دروغ معصوم می‌دانند و برخی دیگر معتقدند که عصمت از دروغ ، فقط در تبلیغ وحی لازم است.
اعتقاد شیعه بر این است که پیامبران، امامان دوازده‌گانه (علیهم السلام) و حضرت فاطمه زهراء (سلام الله علیها) در همه عمر خویش از هرگونه گناه و خطا- کوچک و بزرگ و عمدی و سهوی- پاک و مبرّایند. [۳] [۴]

پانویس[ویرایش]
 
۱. طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن،ج۱۱،ص۱۶۲.    
۲. یوسف/سوره۱۲،آیه ۳۴-۲۳    
۳. ایجی، قاضی عضد، شرح المواقف، ص۲۶۳-۲۸۳.    
۴. محقق لاهیجی، سرمایه ایمان، ص۹۰


منبع[ویرایش]

پژوهشکده تحقیقات اسلامی‌، فرهنگ شیعه، ص۳۴۱، نشر زمزم هدایت    



جعبه‌ابزار