عشاء

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



عِشاء به معنای غروب آفتاب و نماز عشا می‌باشد.


معنا

[ویرایش]

عشاء در لغت به آغاز تاریکی شب ، مغرب، فاصله مغرب تا وقت نماز عشا و فاصله زوال خورشید تا طلوع فجر معنا شده است؛ لیکن به تصریح برخی مراد از آن در عرف ، مغرب است؛ از این رو، به نماز عشا، «عشاء آخر» گفته می‌شود، در مقابل «عشاء اول» که مغرب است.

احکام مرتبط

[ویرایش]

از آن به معنای نخست در باب اجاره نام برده‌اند.

← در اجاره


چنانچه مدت اجاره تا عشا باشد، پایان آن، اول وقت عشا؛ یعنی غروب آفتاب خواهد بود؛ چنان که در عرف نیز این گونه است.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، واژه «عشا».    
۲. فیروزآبادی، مجدالدین، القاموس المحیط، واژه «عشا».    
۳. حلی، حسن بن یوسف، تحریر الاحکام الشرعیة علی مذهب الإمامیة، ج۳، ص۸۷- ۸۸.    
۴. محقق کرکی، علی بن حسین، جامع المقاصد، ج۷، ص۲۴۳ - ۲۴۴.    
۵. محقق کرکی، علی بن حسین، جامع المقاصد، ج۷، ص۲۴۳.    
۶. حسینی عاملی، جواد، مفتاح الکرامة فی شرح القواعد، ج۱۹، ص۷۳۲.    


منبع

[ویرایش]

فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، ج۵، ص۳۸۵.    



جعبه‌ابزار