ظاهر (علوم قرآنی)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



ظاهر، لفظ دارای ظهور بیشتر در یکی از معانی محتمل را می‌گویند.


تعریف

[ویرایش]

الفاظ قرآن یا نص است یا ظاهر. «ظاهر» لفظی است که چند معنای احتمالی دارد؛ ولی در یکی از آن‌ها ظهور بیشتر و رحجان دارد؛ به عبارت دیگر، اگر لفظ، یک معنای مستقل داشته باشد و بیش از آن هم احتمال داده نشود «نص» است، و اگر چند احتمال داشته باشد که یکی از آن‌ها اظهر و دارای ترجیح باشد «ظاهر» خوانده می‌شود.

مثال

[ویرایش]

مانند:
۱. لفظ «باغ» در (فمن اضطر غیر باغ ولا عاد) که بر جاهل و ظالم اطلاق می‌شود؛ ولی در معنای ظالم، اظهر است.
۲. لفظ «طهر» در (و لاتقربوهن حتی یطهرن) که بر انقطاع خون ، وضو و غسل اطلاق می‌شود؛ ولی اطلاق آن بر وضو و غسل ظاهرتر است.
به گفته فخر رازی ، نص و ظاهر از محکمات کتاب خدا هستند، نه از متشابهات .

عناوین مرتبط

[ویرایش]

نص .

پانویس

[ویرایش]
 
۱. بقره/سوره۲، آیه۱۷۳.    .
۲. بقره/سوره۲، آیه۲۲۲.    .
۳. عبد الرحمان بن ابی بکر، ۸۴۹ - ۹۱۱ق، الاتقان فی علوم القرآن، ج۳، ص۱۰۴.    
۴. صالح، صبحی، ۱۹۲۶ -، مباحث فی علوم القرآن، ص۳۱۱.    
۵. حکیم، محمد باقر، ۱۳۱۸- ۱۳۸۲، علوم القرآن، ص۱۷۲.    


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه علوم قرآنی، برگرفته از مقاله «ظاهر».    



جعبه ابزار