ضریحذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



ضریح سازه‌ای به شکل مکعب که بر قبر می‌نهند.


معنا

[ویرایش]

ضریح در عربی به معنای شکاف میانه قبر و خود قبر آمده است؛ [۱] لیکن در فارسی در معنای سازه‌ای از فلز یا چوب به شکل مکعب که بر قبر معصومان علیهم السّلام و دیگر بزرگان دین می‌نهند، به کار می‌رود. در کلمات فقها نیز همین معنا مراد است.

کاربرد فقهی

[ویرایش]

از احکام مرتبط با آن در باب‌هایی چون طهارت سخن گفته‌اند.

حکم فقهی ضریح

[ویرایش]

ضریح معصومان علیهم السّلام و امام زادگان عظیم الشّأن، محترم و تعظیم آن واجب است؛ از این رو، نجس کردن آن، همچنین هر اقدامی که اهانت به شمار رود، حرام است و در صورت نجس شدن، زدودن نجاست از آن واجب است. [۲] [۳] [۴]

پانویس

[ویرایش]
 
۱. لسان العرب، واژه «ضرح».    
۲. البیان، ص۹۳.
۳. الرسائل العشر (حلّی)، ص۵۹.
۴. العناوین، ج۱، ص۵۵۶ - ۵۵۷.    


منبع

[ویرایش]
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، ج۵، ص۱۴۷، برگرفته از مقاله«ضریح».    


رده‌های این صفحه : بقاع متبرکه | طهارت | فقه




جعبه‌ابزار