صفت نفث

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



صفت نفث، دمیده شدن هوا از مخرج لفظ هنگام تلفظ آن؛ از صفات فرعی حروف را می‌گویند.


تعریف

[ویرایش]

نفث (به فتح اول و سکون دوم) در لغت به معنای دمیدن از دهان ، و در اصطلاح تجوید به این معنا است که هنگام تلفظ حرف ، از مخرج آن هوا دمیده می‌شود و بیرون می‌آید و در مقام ادا، صدایی است شبیه صدای دمیدن کوره آهنگری یا زرگری . نفث از صفات فرعی و غیرمتضاد به شمار می‌آید حرف دارای این صفت را « حرف منفوث » گویند؛ مانند: حرف «ث» در کلمات ثلث، یلهث و ثلاثه.
[۱] بیگلری، حسن، سرالبیان فی علوم القرآن، ص۱۷۵.
[۲] فاضل گروسی، عبد الحسین، - ۱۳۲۴، تجویداستدلالی، ص۱۴۸.
[۳] حمد، غانم قدوری، الدراسات الصوتیة عندعلماءالتجوید، ص۳۲۴.


عناوین مرتبط

[ویرایش]

حرف منفوث .

پانویس

[ویرایش]
 
۱. بیگلری، حسن، سرالبیان فی علوم القرآن، ص۱۷۵.
۲. فاضل گروسی، عبد الحسین، - ۱۳۲۴، تجویداستدلالی، ص۱۴۸.
۳. حمد، غانم قدوری، الدراسات الصوتیة عندعلماءالتجوید، ص۳۲۴.


منبع

[ویرایش]

فرهنگنامه علوم قرآنی، برگرفته از مقاله «صفت نفث».    


رده‌های این صفحه : تجوید | قرآن شناسی




جعبه ابزار