صفت لین

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



صفت لین، نرم ادا شدن و کشیدن حرف ؛ از صفات فرعی حروف را می‌گویند.


تعریف

[ویرایش]

«لین» در لغت به معنای نرمی و ملایمت و در علم تجوید به نرم ادا شدن و کشیدن دو حرف «و» و «ی» ساکن ماقبل مفتوح گویند؛ به طوری که در تلفظ آن‌ها، اول فتحه ظاهر و سپس صدای «و» یا «ی» به نرمی و ملایمت ادا می‌شود؛ مانند: «یوم» و «بیت».

مکان صفت لین

[ویرایش]

این صفت - آن گونه که در تعریف آمد- در دو حرف «و» و «ی» ساکن ماقبل مفتوح وجود دارد؛ ولی برخی، حروف مدی را نیز دارای صفت لین می‌دانند.
صفت لین از صفات فرعی و عارضی به شمار می‌آید.
[۱] پور فرزیب مولایی، ابراهیم، تجویدجامع، ص۵۳.
[۲] بیگلری، حسن، سرالبیان فی علوم القرآن، ص۱۷۳.
[۳] موسوی بلده، محسن، حلیة القرآن قواعد تجوید مطابق با روایت حفص از عاصم، ج۲، ص۵۹.
[۴] جمعی از محققان، التجوید، ص۲۰.
[۵] حبیبی، ابوطالب، آموزش تجوید، ص۳۱.
[۶] محیسن، محمدسالم، الرائدفی تجویدالقرآن، ص۵۰.


عناوین مرتبط

[ویرایش]

حروف مد و لین .

پانویس

[ویرایش]
 
۱. پور فرزیب مولایی، ابراهیم، تجویدجامع، ص۵۳.
۲. بیگلری، حسن، سرالبیان فی علوم القرآن، ص۱۷۳.
۳. موسوی بلده، محسن، حلیة القرآن قواعد تجوید مطابق با روایت حفص از عاصم، ج۲، ص۵۹.
۴. جمعی از محققان، التجوید، ص۲۰.
۵. حبیبی، ابوطالب، آموزش تجوید، ص۳۱.
۶. محیسن، محمدسالم، الرائدفی تجویدالقرآن، ص۵۰.


منبع

[ویرایش]

فرهنگنامه علوم قرآنی، برگرفته از مقاله «صفت لین».    


رده‌های این صفحه : تجوید | قرآن شناسی




جعبه ابزار