صفت غنه

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



صفت غنه به انداختن صدا در بینی اطلاق می‌شود و از صفات فرعی حروف می‌باشد.


تعریف

[ویرایش]

«غنه» صدایی است که از خیشوم یا فضای بینی خارج شود یا آوازی است که پس از بستن لب‌ها، از فضای بینی (خیشوم) بیرون می‌آید؛ به عبارت دیگر، انداختن صدا در بینی را «غنه» گویند.

ویژگی حروف غنه

[ویرایش]

حروف دارای این صفت را حروف غنوی گویند. مخرج اصلی حروف، در حالت غنه دچار دگرگونی و حرف از انتهای خیشوم ادا می‌شود.
صفت غنه از صفات عارضی یا فرعی حروف به شمار می‌آید.
[۱] فاضل گروسی، عبد الحسین، - ۱۳۲۴، تجویداستدلالی، ص (۱۲۶-۱۲۸).
[۲] بیگلری، حسن، سرالبیان فی علوم القرآن، ص۱۷۴.
[۳] موسوی بلده، محسن، حلیة القرآن قواعد تجوید مطابق با روایت حفص از عاصم، ج۲، ص (۶۰-۶۱).
[۴] حبیبی، ابوطالب، آموزش تجوید، ص۴۴.
[۵] قرطبی، عبدالوهاب بن محمد، -۴۶۱ق، الموضع فی التجوید، ص۹۷.
[۶] پور فرزیب مولایی، ابراهیم، تجویدجامع، ص۵۴.


عناوین مرتبط

[ویرایش]

حروف غنه .

پانویس

[ویرایش]
 
۱. فاضل گروسی، عبد الحسین، - ۱۳۲۴، تجویداستدلالی، ص (۱۲۶-۱۲۸).
۲. بیگلری، حسن، سرالبیان فی علوم القرآن، ص۱۷۴.
۳. موسوی بلده، محسن، حلیة القرآن قواعد تجوید مطابق با روایت حفص از عاصم، ج۲، ص (۶۰-۶۱).
۴. حبیبی، ابوطالب، آموزش تجوید، ص۴۴.
۵. قرطبی، عبدالوهاب بن محمد، -۴۶۱ق، الموضع فی التجوید، ص۹۷.
۶. پور فرزیب مولایی، ابراهیم، تجویدجامع، ص۵۴.


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه علوم قرآنی، برگرفته از مقاله«صفت غنه».    



رده‌های این صفحه : تجوید | قرآن شناسی




جعبه ابزار