صفت استعلا

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



صفت استعلا به بالا آمدن ریشه زبان به طرف کام بالا هنگام تلفظ اطلاق می‌شود و یکی از اوصاف اصلی حروف می‌باشد.


تعریف

[ویرایش]

«استعلا» در لغت به معنای طلب بلندی و بالا بردن، و در اصطلاح علم تجوید عبارت است از بالا آمدن ریشه زبان به طرف کام بالا هنگام تلفظ. صدای حرف بر اثر این صفت، درشت و پرحجم تلفظ می‌شود که به آن حالت «تفخیم» گویند. «استعلا» در مقابل «استفال» از جمله صفات اصلی یا متضاد حروف است.
[۱] موسوی بلده، محسن، حلیة القرآن قواعد تجوید مطابق با روایت حفص از عاصم، ج۲، ص۵۲.
[۲] فاضل گروسی، عبد الحسین، - ۱۳۲۴، تجویداستدلالی، ص۱۳۸.
[۳] صبره، علی، -۱۹۴۸، العقدالفریدفی فن التجوید، ص (۴۸-۱۴۶).
[۴] صبره، علی، -۱۹۴۸، العقدالفریدفی فن التجوید، ص۴۲.


عناوین مرتبط

[ویرایش]

حروف مستعلیه .

پانویس

[ویرایش]
 
۱. موسوی بلده، محسن، حلیة القرآن قواعد تجوید مطابق با روایت حفص از عاصم، ج۲، ص۵۲.
۲. فاضل گروسی، عبد الحسین، - ۱۳۲۴، تجویداستدلالی، ص۱۳۸.
۳. صبره، علی، -۱۹۴۸، العقدالفریدفی فن التجوید، ص (۴۸-۱۴۶).
۴. صبره، علی، -۱۹۴۸، العقدالفریدفی فن التجوید، ص۴۲.


منبع

[ویرایش]


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه علوم قرآنی، برگرفته از مقاله«صفت استعلا».    



رده‌های این صفحه : تجوید | قرآن شناسی




جعبه ابزار