صخره (فقه)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



صخره، سنگى مقدس در بیت المقدس ، و به معنی سنگ بزرگ و سخت می‌باشد. عنوان ياد شده به مناسبت در باب لعان و یمین آمده است.


تاریخچه

[ویرایش]

بر اساس نقلى، در زمان حضرت داوود على نبيّنا و آله و عليه السّلام طاعونى شديد شيوع يافت. حضرت مردم را براى دعا به مكان فعلى بیت المقدس برد؛ زيرا مى‌ديد فرشتگان از اين مكان به آسمان ، عروج مى‌كنند. آنگاه حضرتش در محل فعلى صخره ايستاد و براى رفع طاعون دعا كرد. خداوند دعاى او را مستجاب كرد و طاعون بر طرف شد.
از آن پس اين مكان به عنوان مسجد برگزيده شد.

شب معراج

[ویرایش]

در روايتى از امام صادق عليه السّلام آمده است: جبرئیل در شب معراج ، پیامبر اعظم صلّى اللّه‌ عليه و آله را بر صخره نشاند و او از آنجا به آسمان‌ها بالا رفت.

قسم دادن نزد صخره

[ویرایش]

تغلیظ در قسم دادن بر حاکم، مستحب است.
از مصاديق آن قسم دادن در مكانهاى مقدس، همچون بين رکن و مقام در مکّه و نزد صخره در بیت المقدس است.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. بحار الانوار، ج۱۴، ص۱۴.    
۲. بحار الانوار، ج۱۸، ص۳۷۶.    
۳. المبسوط، ج۸، ص۲۰۳.    
۴. مسالک الافهام، ج۱۰، ص۲۳۷.    
۵. جواهر الکلام، ج۳۴، ص۶۱ ۶۲.    


منبع

[ویرایش]
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، ج۵، ص۵۵.    


رده‌های این صفحه : اماکن | بیت المقدس | فقه | یمین




جعبه ابزار