صحابهذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



صحابه (به كسر صاد و فتح آن) جمع صاحب به معنای یار و در اصطلاح این فن، كسی را گویند كه پیغمبر صلی الله و آله و سلّم را در حال اسلام دیدار كرده باشد و صحابی منسوب به آن است الصحابی من لقی النبی صلی الله علیه وآله وسلم مؤمناً به و مات علی الایمان [۱]، ولی عرفاً صحابی به كسی می گویند كه مدت مصاحبتش زیاد باشد لكن العرف یخصص هذا الاسم بمن كثرت صحبته [۲].
تعداد اصحاب رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم هنگام فوت آن حضرت، یكصد و چهارده هزار نفر بوده كه از آن میان، حدود یكصد هزار نفر از آن جناب استماع حدیث كرده اند [۳] و آخرین كسی كه از آنان در گذشت، «ابو الطفیل عامر ابن واثله» بود كه در سال ۱۱۰ هجری وفات كرده است.
جمعی از صحابه هنگام فوت پیغمبر هنوز دوران كودكی خویش را سپری می كردند، بنابر این، بیشتر روایات اینان از پیغمبر توسط صحابه دیگر آن جناب است؛ زیرا «نوعاً» خود كمتر به فیض استماع حدیث از آن حضرت موفق شده اند.


عدالت صحابه[ویرایش]

مشهور اهل سنت تمامی اصحاب پیغمبر را عادل می دانند، ابن حجر در الاصابه گوید: اتفق اهل السنه علی ان الجمیع عدول. علمای اهل سنت اتفاق نظر در عادل بودن همه ی صحابه دارند.

پانویس[ویرایش]
 
۱. الإصابه، ص ۸.    
۲. جزری،جامع الاصول ج ۱ ،ص ۷۴.
۳. الاصابه فی تمییز الصحابه ص ۴.


منبع[ویرایش]
سایت اندیشه قم    


رده‌های این صفحه : تاریخ اسلام | صحابه | رجال




جعبه‌ابزار