شهرت فتوایی در فقه منصوص

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



شهرت فتوایی در فقه منصوص به شهرت فتوایی در مسئله فقهی، مستند به نصّ موجود اطلاق می‌شود.


تعریف

[ویرایش]

مسائلی از فقه را که در مورد آنها نص وجود دارد، در صورتی که فتوای فقها به مضمون روایت و با الفاظ آن صادر شده باشد، شهرت فتوایی در فقه منصوص می‌گویند.

اقسام شهرت فتوایی

[ویرایش]

شهرت فتوایی، به اعتبار مسائل مورد فتوا و چگونگی فتوا دادن، به «شهرت فتوایی در فقه منصوص» و « شهرت فتوایی در فقه مستنبط » تقسیم گردیده است.

مراد از فقه منصوص

[ویرایش]

نظر به این که قدمای اصحاب هم چون مرحوم « شیخ مفید ، شیخ صدوق و شیخ طوسی » اجتهاد را به طور محدود به کار می‌گرفتند و تنها در مورد مسایلی که روایتی درباره آنها وجود داشته، طبق مضمون روایت فتوا می‌دادند (به این شکل که در فتوای خود، متن روایت را ذکر کرده و سند آن را حذف می‌نمودند) به این گونه مسائل «فقه منصوص» می‌گفتند و شهرت درباره آنها به «شهرت فتوایی در فقه منصوص» معروف شده است.

حجیت شهرت در فقه منصوص

[ویرایش]

چون این شهرت در حقیقت از مصادیق شهرت عملی است، برخی از فقها تنها این نوع شهرت را حجت دانسته‌اند.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. انوار الهدایة فی التعلیقة علی الکفایة، خمینی، روح الله، ج۱، ص۲۶۱.    
۲. المحصول فی علم الاصول، سبحانی تبریزی، جعفر، ج۳، ص (۲۱۵-۲۱۲).    


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۵۳۰، برگرفته از مقاله «شهرت فتوایی در فقه منصوص».    


رده‌های این صفحه : اصول فقه | اقسام شهرت | شهرت | مباحث حجت




جعبه ابزار