شرکذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



شرك يعنى شريك قائل شدن براى ذات باری تعالی. كسى كه براى خدا شریک قائل شود مشرک است. و چنين شخصى قابل آمرزش نيست.
مگر اينكه در دنيا توبه كند. إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ [۱]


اقسام شرک

[ویرایش]

۱- قول به دو خداى متمايز كه عبارت از اعتقاد به دو خداى جدا از يكديگر مثل ثنویت.(شرک ذاتی)
۲- قول به ترکیب خدا به اين معنى كه خدا مركب از چند خداى كوچكتر از خود است.
۳- شرک در تدبیر عالم به اين معنى كه خداوند عالم را آفريد و تدبیر آن را به عقول و نفوسى كه خود آفريده است واگذاشت. مثل اعتقاد به ارباب انواع.(شرک ربوبی)
۴- شرک در عبادت كه عبارتست از جمع بين عبادت خداوند و عبادت غير خدا.(شرک عبادی) [۲] [۳] [۴]

پانویس

[ویرایش]
 
۱. نساء/سوره ۴،آیه۴۸.    
۲. تفسير الميزان ج۲ ص۳۶۵ .
۳. تفسیر المیزان، ج۳، ص۲۹۴.
۴. تفسیر المیزان، ج۸ ص۲۱۶.


منبع

[ویرایش]
خاتمی،احمد،فرهنگ علم کلام،ص۱۳۸


رده‌های این صفحه : کلام | شرک | اصطلاحات کلامی




جعبه‌ابزار