شادیذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



شادی همان خوشحالی و شادمانی هست.


کاربرد فقهی[ویرایش]

احکام شادی به مناسبت در باب‌های امر به معروف، قضاء و شهادات آمده است.

در روایات[ویرایش]

از رسول خدا صلی‌اللَّه‌علیه‌وآله نقل شده که‌ فرمود: «هر کس مؤمنی را خوشحال کند، مرا خوشحال کرده است و هر کس مرا خوشحال کند، خدا را خوشحال نموده است». [۱]
و نیز در سخنی دیگر فرمود: «محبوب‌ترین اعمال نزد خداوند عزوجل، شاد کردن مؤمنان است». [۲]
همچنین از امام عسکری علیه‌السّلام نقل شده که فرمود: «اظهار سرور و شادمانی نزد فرد غمگین خلاف ادب است». [۳]

حکم شاد کردن مؤمن[ویرایش]

شاد کردن مؤمن، مستحب است. [۴] [۵]

حکم شادی در حال قضاوت[ویرایش]

قضاوت کردن در حالت دل‌مشغولی به چیزی که مانع تمرکز فکر و پراکندگی حواس می‌گردد، مانند خوشحالی از رخداد مشغول کننده دل ، مکروه است. [۶]

شادی نزد اندوهگین[ویرایش]

از جمله گناهان، اظهار شادی از اندوه مؤمن و ابراز ناراحتی از خوشحالی او است. [۷] [۸]

پانویس[ویرایش]
 
۱. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۱۸۸.    
۲. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۱۸۹.    
۳. مجلسی، محمدباقر، بحار الأنوار، ج۷۸، ص۳۷۴.    
۴. خویی، ابوالقاسم، مصباح الفقاهة، ج۱، ص۴۹۴.    
۵. سیستانی، علی، الفتاوی المیسرة، ص۳۷۸.    
۶. نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۰، ص۸۱.    
۷. عاملی جبعی، زین الدین بن علی، مسالک الأفهام، ج۱۴، ص۱۹۳.    
۸. سبزواری، محمدباقر، کفایة الأحکام، ج۲، ص۷۵۵.    


منبع[ویرایش]

فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت، ج۴، ص۵۸۵.    


رده‌های این صفحه : اخلاق اسلامی | نشاط و شادی




جعبه‌ابزار