سخن چینیذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



سخن چینى‌ عملی است که سخن چین به خاطر مقاصدی آن را انجام می دهد.


معنای سخن چینی

[ویرایش]

دو به هم زدن را سخن چینى نمیمه می گویند.

عمل سخن چین

[ویرایش]

سخن چینى عمل سخن چین است و سخن چین به کسى گویند که به قصد برهم زدن روابط دوستانه اشخاص، سخن هریک را براى دیگرى بازگو مى‌کند.

احکام سخن چینی

[ویرایش]


← حکم تکلیفی


سخن چینى میان مسلمانان حرام، [۱] بلکه از گناهان کبیره است. [۲] در حدیثى از امام محمد باقر علیه السّلام آمده است: «بهشت بر سخن چینان حرام است». [۳] سخن چینى به گفتار محدود نمى‌شود، بلکه بازگو کردن سخن دیگرى با نوشتن یا اشاره را نیز در برمى‌گیرد. [۴] [۵]
گوش دادن به کلام سخن چین نیز حرام است. [۶]
سخن چینى گاه جایز، بلکه مستحب یا واجب مى‌شود، مانند سخن چینى میان مشرکان به قصد ایجاد اختلاف میان آنان و تقویت جبهه اسلام. [۷]

← حکم وضعی


کسب مال از راه سخن چینى، مانند اجیر شدن براى این کار، باطل است و سخن چین نمى‌تواند در مالى که از این راه به دست آورده، تصرف کند و باید آن را به صاحبش بازگرداند. [۸]

← دیگر احکام


بر امیر لشکر جایز نیست فردى را که کارش سخن چینى میان مسلمانان است همراه خود به جبهه جنگ ببرد و اگر چنین کسى راهى جبهه شد، از غنایم سهمى ندارد و چنانچه نیرویى از دشمن را بکشد مستحق سَلَب او نخواهد بود. [۹]
چنانچه کسى دیگرى را با عنوان سخن چین خطاب کند، تعزیر مى‌شود. [۱۰]

پانویس

[ویرایش]
 
۱. جواهرالکلام ج۲۲، ص۷۳.    
۲. جواهرالکلام ج۱۳، ص۳۱۰.    
۳. الاصول من الکافی ج۲، ص۳۶۹.    
۴. مرآة العقول، مجلسی، محمد باقر،ج۱۱، ص۵۷     .
۵. جواهر الکلام ج۲۲، ص۷۳.    
۶. الجامع للشرائع ص۳۹۸.    
۷. جواهر الکلام ج۲۲، ص۷۳.    
۸. جواهر الکلام ج۲۲، ص۷۳.    
۹. تذکرة الفقهاء ج۹، ص۵۱.    
۱۰. قواعد الأحکام ج۳، ص۵۴۹.    


منبع

[ویرایش]
جمعی از پژوهشگران زیر نظر سید محمود شاهرودی، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت، ج۴، ص۴۱۸.    






جعبه‌ابزار