زبور (داوود)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



نام کتاب آسمانی داوود پیامبر علیه‌السّلام است.


توضیح واژه

[ویرایش]

از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب است و در اصطلاح نام کتابی است که بر حضرت داوود علیه‌السّلام از پیامبران بنی اسرائیل نازل گشت.

ویژگی‌های زبور

[ویرایش]

زبور به زبان عبری است و سراسر،اندرز و دعا و مناجات با ایزد متعال و تجلیل مقام ربوبی است و پس از تورات نزول یافته است.
[۱] اعلام القرآن، ص۳۴۶- ۳۴۷.
[۲] معارف و معاریف، ج۳، ص۱۱۱۳.
بنابر روایات اسلامی، وجه تسمیه این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر الواح فرود آمده است؛قرآن کریم سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در آیات قرآنی تصریح شده است که زبور، کتاب داوود علیه‌السّلام است.

انواع کتب آسمانی

[ویرایش]

کتاب‌های آسمانی بر دو دسته‌اند:
یکی آنها که احکام تشریعی ویژه‌ای دارند و از آیینی نو سخن می‌گویند و دیگر، کتاب‌هایی که احکام جدیدی در خود ندارند؛ بلکه بیش تر به موضوعات و مسائل اخلاقی می‌پردازند. زبور از دسته دوم است و گواه بر این حقیقت آنکه هم اینک، مزامیر در ضمن عهد عتیق و پس از تورات جای دارد و حالت مستقل ندارد.
[۶] کتاب مقدس، ۸۳۰.


دلیل برتری حضرت داوود بر بعضی پیامبران

[ویرایش]

قرآن در جایی دیگر فرموده است: «برخی از پیامبران را بر برخی دیگر برتری بخشیدیم و به داوود، زبور را دادیم.» از این آیه بر می‌آید که زبور از دلایل برتری داوود علیه‌السّلام بر بسیاری از پیامبران است. از منابع تاریخی و دینی بر می‌آید که داوود علیه‌السّلام حکومت و کشوری عظیم داشته است؛ ولی خداوند، قدرت و هیبت و سلطنت داوود علیه‌السّلام را دلیل برتری او نمی‌داند؛ بلکه در این باره از زبور یاد می‌کند.
در جایی دیگر از قرآن کریم آمده است: «در حقیقت، در زبور پس از تورات نوشتیم: زمین را بندگان صالح من به ارث می‌برند.» مضمون این آیه در کتاب مقدس، مزمور ۳۷ به چشم می‌آید.
[۱۰] کتاب مقدس، ۸۵۶.
از این حقیقت بر می‌آید که بخش‌هایی از زبور هنوز در کتاب مقدس وجود دارد و از تحریف دور مانده است.

تحریف زبور

[ویرایش]

یهودیان و مسیحیان خود معترف‌اند که از ۱۵۰ مزمور در عهد عتیق، تنها ۷۱ یا ۷۳ مزمور را می‌توان به داوود علیه‌السّلام نسبت داد و دیگر مزامیر در سالیان دیگر افزوده شده‌اند.
[۱۲] قاموس کتاب مقدس، ۸۰۰- ۷۹۶.
[۱۳] تاریخ مختصر ادیان بزرگ، ص۲۷۹- ۲۸۰.


مضمون مزامیر زبور

[ویرایش]

مزامیر از آغاز تا انجام به صورت شعر است و بخش بزرگ آن به دعا و پرستش می‌پردازد. مزامیر را نمی‌توان مجموعه‌ای مدون از آموزه‌های الهیاتی دانست. الهیات مزامیر، بیش تر بر حالت اعتراف و مبتنی بر حمد و ثنا است نه نظام مند و استدلالی. از این رو، نمی‌توان با خلاصه کردن این الهیات یا بیان آن به گونه عینی، تصویری درست از آن به دست داد. وانگهی، هر گونه جمع بندی مزامیر، مشکلاتی بیش تر می‌آفریند.
مزامیر، مجموعه‌ای بزرگ از قطعات مستقل و مختلفی است که برای اهداف گوناگون و در قرون متمادی نوشته شده‌اند.
فراهم آوردن تلخیصی از مزامیر نه تنها کامل نمی‌نماید که از پاره‌ای جهات تصنعی نیز جلوه می‌کند.
[۱۴] دائرة المعارف کتاب مقدس، ص۱۹۶.
این همه، حکایت از آن دارد که کتاب زبور فعلی را نمی‌توان یک کتاب شریعت و کاملا آسمانی پنداشت.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. اعلام القرآن، ص۳۴۶- ۳۴۷.
۲. معارف و معاریف، ج۳، ص۱۱۱۳.
۳. بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.    
۴. نساء/سوره۴، آیه۱۶۳.    
۵. تفسیر نمونه، ج۴، ص۲۱۴.    
۶. کتاب مقدس، ۸۳۰.
۷. اسراء/سوره۱۷، آیه۵۵.    
۸. تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۱۶۱.    
۹. انبیاء/سوره۲۱، آیه۱۰۵.    
۱۰. کتاب مقدس، ۸۵۶.
۱۱. تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۵۲۰.    
۱۲. قاموس کتاب مقدس، ۸۰۰- ۷۹۶.
۱۳. تاریخ مختصر ادیان بزرگ، ص۲۷۹- ۲۸۰.
۱۴. دائرة المعارف کتاب مقدس، ص۱۹۶.


منبع

[ویرایش]

فرهنگ شیعه، ج۱، ص۲۲۶، برگرفته از مقاله «زبور (داوود)».    


رده‌های این صفحه : کتب آسمانی




جعبه ابزار