روز عرفهذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



نهم ذیحجه را ‌روز عَرَفه گویند. از احکام آن در بابهاى طهارت، صلات، صوم و حج سخن گفته‌اند.


فضیلت ‌روز عَرَفه

[ویرایش]

روز عرفه از روزهاى با فضیلت است. اشتغال به دعا پس از نماز ظهر و عصر و نیز اجتماع مردم جهت دعا در این روز استحباب دارد؛ [۱] [۲] [۳]

افضلیت دعا از روزه در ‌روز عَرَفه

[ویرایش]

بلکه دعا در روز عرفه از روزه افضل است؛ از این رو، چنانچه روزه موجب ضعف انسان از دعا گردد، کراهت دارد؛ لیکن در صورتى که موجب ضعف نشود مستحب است. [۴] [۵]

زیارت امام حسین در ‌روز عَرَفه

[ویرایش]

از دیگر اعمال مستحب روز عرفه، زیارت امام حسین علیه السّلام؛ [۶]

عتق عبد در ‌روز عَرَفه

[ویرایش]

آزاد کردن برده در شب و روز عرفه؛ [۷]

نماز مخصوص ‌روز عَرَفه

[ویرایش]

خواندن دو رکعت نماز- پس از نماز عصر و قبل از شروع به دعا زیر آسمان- و اعتراف به گناهان؛ [۸] [۹]

نماز مخصوص برای حاضر در عرفات

[ویرایش]

خواندن صد رکعت نماز براى کسى که در عرفات است با حمد و توحید و ختم آن با آیة الکرسی [۱۰]

غسل ‌روز عَرَفه

[ویرایش]

غسل، و افضل انجام دادن آن هنگام زوال است [۱۱]

صدقه دادن در ‌روز عَرَفه

[ویرایش]

و صدقه دادن که پاداشى مضاعف از دیگر ایّام دارد. [۱۲]

حاجت خواستن از غیر خدا در ‌روز عَرَفه

[ویرایش]

حاجت خواستن از غیر خدا در روز عرفه مکروه است. [۱۳]

وقوف به عرفات در ‌روز عَرَفه

[ویرایش]

از مناسک حج، وقوف به عرفات از ظهر روز نهم ذیحجه تا غروب آفتاب است. [۱۴]

جمع بین نماز ظهر و عصر در ‌روز عَرَفه

[ویرایش]

جمع بین نماز ظهر و عصر در اول وقت براى کسى که در عرفات است، استحباب دارد. در این صورت، اذان نماز عصر ساقط خواهد بود؛ لیکن در اینکه سقوط آن به نحو رخصت است یا عزیمت، اختلاف مى‌باشد. بنابر قول به عزیمت، اذان نماز عصر مشروعیت ندارد، بلکه بدعت و حرام است. [۱۵] [۱۶]

قطع تلبیه در روز عَرَفه

[ویرایش]

مستحب است محرم پس از بستن احرام، تلبیه را تکرار کند، لیکن به تصریح برخى، بر کسى که احرام حج بسته، واجب است ظهر روز عرفه تلبیه را قطع کند. [۱۷]

وظیفه امیر الحاج در روز عَرَفه

[ویرایش]

مستحب است امیر الحاج در روز عرفه براى حاجیان سخنرانی کند و آنها را با اعمال و مناسک آشنا سازد. [۱۸]

بیتونه در منی در شب عرفه

[ویرایش]

بر حاجی مستحب است شب عرفه به منی‌ رفته، تا طلوع فجر در آن جا بیتوته نماید و به طاعت الهی- از قبیل نماز، دعا و ذکر- مشغول گردد. [۱۹] [۲۰]

پانویس

[ویرایش]
 
۱. بحار الأنوار، ج۹۸، ص۲۱۲.
۲. وسائل الشیعة، ج۱۳، ص۵۵۹-۵۶۰.    
۳. جواهر الکلام، ج۷، ص۲۰۲.    
۴. جواهر الکلام، ج۱۷، ص۱۰۳.    
۵. جواهر الکلام، ج۱۷، ص۱۱۶.    
۶. وسائل الشیعة، ج۱۴، ص۴۵۹.    
۷. وسائل الشیعة، ج۲۳، ص۱۲.    
۸. الإشراف، ص۳۰.
۹. وسائل الشیعة، ج۸، ص۱۸۳.    
۱۰. وسائل الشیعة، ج۱۳، ص۵۴۲.    
۱۱. جواهر الکلام، ج۵، ص۳۵.    
۱۲. وسائل الشیعة، ج۹، ص۴۰۳.    
۱۳. وسائل الشیعة ج۱۳، ص۵۵۵.    
۱۴. جواهر الکلام، ج۱۹، ص۳۵.    
۱۵. جواهر الکلام، ج۹، ص۳۷.    
۱۶. جواهر الکلام، ج۹، ص۳۵.    
۱۷. جواهر الکلام، ج۱۸، ص۲۷۴.    
۱۸. تذکرة الفقهاء، ج۸، ص۱۶۵.    
۱۹. الکافی فی الفقه، ص۱۹۸.    
۲۰. کتاب السرائر، ج۱، ص۵۲۱.    


منبع

[ویرایش]
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام، ج۴، ص۱۶۰-۱۶۱.    


رده‌های این صفحه : اخلاق اسلامی | حج | عرفات | فضیلت ایام | فقه | وقوف




جعبه‌ابزار