ذهنذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



در لغت به معنى فهم و عقل است.


معنای اصطلاحی

[ویرایش]

در اصطلاح فیلسوفان قديم قوه‏اى است نفسانى كه اكتساب علوم تصوری و تصديقى را ممكن مي سازد.
و يا قوه‏اى است نفسانى كه تميز بين امور خوب و بد يا درست و نادرست را ممكن ميسازد يا قوه‏اى است كه اكتساب تصورات و تصديقات را مهيا مى‏كند.
مقصود از ذهن مطلقا قوه مدركه است خواه منظور از آن خود نفس انسانى باشد، خواه يكى از قواى نفس منظور باشد.

← معنای ذهن در فلسفه جدید


در فلسفه جديد ذهن (فهم) به قوه ادراک و تفکر از آن جهت كه در مقابل احساس قرار دارد اطلاق مى‏گردد.
ذهن به اين معنى عبارت است از عقل يا ملکه فهم كه گاهى آن را عقل و گاهى نفس مى‏نامند و از اين جهت نمى‏توان عقل را بر نفس اطلاق كرد.

منبع

[ویرایش]
خاتمی،احمد،فرهنگ علم کلام،ص ۱۱۷


رده‌های این صفحه : اصطلاحات فلسفی | فلسفه | واژه شناسی




جعبه‌ابزار