دین‌فروشی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



اگر کسی برای رسیدن به متاع دنیوی، از فرمان‌ها و آموزه‌های اصیل دینی دست کشد و دست از دینداری بردارد، می‌گویند دین خویش را فروخته است.


پیشینه دین فروشی

[ویرایش]

این اصطلاح را برای نخستین بار معاویة بن ابی سفیان به کار برد؛ آنجا که درباره برخی کارگزارانش گفت: «من دین آنان را خریده‌ام.» .

روایات درباره دین فروشان

[ویرایش]

برخی روایات دسته‌های مختلفی از مردم را یاد کرده‌اند که دین خود را فروخته‌اند یا بیم آن می‌رود که بفروشند؛ مانند «استواری دنیا به چهار گروه است: ...
و چهارمی آنها مرد تنگدستی است که آخرت خویش را به دنیا نفروشد و این در صورتی است که توانگران، حق تنگدستان را دریغ نکنند وگرنه تنگدست، دین خود را به دنیایش می‌فروشد.». نیز در روایت است: «از میان مردم کسی بدتر است که آخرت را به دنیایش فروشد و از او بدتر، کسی است که آخرت خویش را به دنیای دیگران فروشد.» این موضوع را در مباحث اخلاقی اسلام پی می‌جویند.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. بحارالانوار، ج۲، ص۳۶.    
۲. بحارالانوار، ج۴۴، ص۱۳۳.    
۳. بحارالانوار، ج۷۷، ص۴۶.    
۴. بحارالانوار، ج۷۵، ص۳۰۱.    
۵. بحارالانوار، ج۷۵، ص۳۰۱.    


منبع

[ویرایش]

فرهنگ شیعه، ج۱،ص۲۵۵، برگرفته از مقاله«دین فروشی».    



جعبه ابزار