خلود

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



خلود بمعنای جاودانگی ،یکی از اوصاف جهان آخرت و دنیای بعد از مرگ است؛ و در قرآن به خلود بهشتیان و جهنمیان تصریح شده است.


مفهوم شناسی

[ویرایش]

بیش تر اهل لغت ، کلمه «خلود» را به معنای دوام، بقا و جاودانگی دانسته‌اند و طول عمر را از باب تشبیه، خلود خوانده‌اند. برخی نیز آن را به معنای بقا و طول عمر دانسته و از باب تشبیه به معنای حیات جاودان به کار برده‌اند.
[۳] مفردات الفاظ القرآن، ص۱۵۴.


خلود در قرآن

[ویرایش]

قرآن به صراحت بیان می‌کند که آدمیان در جهان آخرت در بهشت یا جهنم جاودانه‌اند و تعابیر گوناگونی- همانند خلود، اقامت، قرار و مکث- را برای این معنا به کار می‌برد. «خلود» در آیات قرآنی، در قالب‌های مختلف وصفی، فعلی و مصدری، برای جاودانگی در بهشت و دوزخ به کار رفته است. گاه قرآن به صراحت بیان می‌دارد که اهل جهنم هیچ گاه از عذاب جهنم رها نمی‌شوند و بهشتیان، جاودان‌اند.

خالدین در دوزخ

[ویرایش]

کسانی که بنابر آیات قرآنی در دوزخ جاودان خواهند بود، عبارت‌اند از: ۱. کافران ؛ ۲. منافقان ؛ ۳. آنان که غرق در گناه‌اند. ؛ ۴. آنان که کسی را به ناحق و عمدی بکشند. ؛ ۵. ربا خواران؛ ۶.ستمگران؛ ۷. کسانی که میزان اعمالشان سبک است؛ ۸. گنهکاران. از این آیه و قرائن موجود در آن بسیاری از مفسران تصریح کرده‌اند که گناه آن گاه مایه جاودانگی در دوزخ است که از نافرمانی در توحید ریشه گیرد

جاودانگی کفار در دوزخ

[ویرایش]

از مجموع آیات مطرح شده فهمیده میشود که کفار و بی ایمانان در دوزخ و جاودان‌اند؛ همه علمای امامیه بر آن‌اند که تهدید به جاودانگی در دوزخ تنها متوجه کفار است و مؤمنان گناهکار را در برنمی گیرد.این مؤمنان پس از آنکه در عذاب الهی از گناهان خویش پاک می‌شوند، از دوزخ برون می‌آیند و به بهشت می‌روند. اهل حدیث و مرجئه (مرجئه) نیز با این باور امامیه همراه‌اند؛ اما معتزله بر آن‌اند که تهدید به خلود هم مؤمنان را می‌پوشاند و هم کافران را. ( معتزله ) دسته‌ای از خوارج به نام « وعیدیه » هر گناه کبیره‌ای را مایه جاودانگی در دوزخ شمرده‌اند
[۲۳] مصنفات الشیخ المفید، ج۴، ص۴۷.


نجات گناهکاران از جهنم

[ویرایش]

گناهکاران اگر گناهکاری آنان ایمان را از میان نبرد و موجب انکار ضروری دین نشود، سرانجام از دوزخ می‌رهند. قرآن کریم گواهی می‌دهد که پای فشاری بر زشتکاری و گناهکاری، مایه انکار آیات الهی است. تنها گناهی که بدون توبه بخشوده نمی‌شود، شرک است؛ اما دیگر گناهان بسا که بی توبه مشمول بخشایش الهی شوند و از گذر شفاعت شفیعان (شفاعت) محو گردند.
[۲۹] پیام قرآن، ج۶، ص۴۹۶- ۴۸۳.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. لسان العرب، ج۳، ص۱۶۴.    
۲. معجم مقاییس اللغة، ۲ج، ص۲۰۷.    
۳. مفردات الفاظ القرآن، ص۱۵۴.
۴. بقره/سوره۲، آیه۳۹.    
۵. بقره/سوره۲، آیه۱۶۷.    
۶. مائده/سوره۵، آیه۳۷.    
۷. هود/سوره۱۱، آیه۱۰۶.    
۸. هود/سوره۱۱، آیه۱۰۷.    
۹. زخرف/سوره۴۳، آیه۷۷.    
۱۰. آل عمران/سوره۳، آیه۱۱۶.    
۱۱. مجادله/سوره۵۸، آیه۱۷.    
۱۲. بقره/سوره۲، آیه۸۱.    
۱۳. نساء/سوره۴، آیه۹۳.    
۱۴. بقره/سوره۲، آیه۲۷۵.    
۱۵. شوری/سوره۴۲، آیه۴۵.    
۱۶. مؤمنون/سوره۲۳، آیه۱۰۲.    
۱۷. مؤمنون/سوره۲۳، آیه۱۰۳.    
۱۸. جن/سوره۷۲، آیه۲۳.    
۱۹. نساء/سوره۴، آیه۱۴.    
۲۰. المیزان، ج۲۰، ص۵۲.    
۲۱. مجمع البیان، ج۳، ص۳۷.    
۲۲. روح البیان، ج۱۰، ص۲۰۰.    
۲۳. مصنفات الشیخ المفید، ج۴، ص۴۷.
۲۴. کشف المراد، ص۴۱۴.    
۲۵. الانوار، ج۸، ص۳۶۴.    
۲۶. روم/سوره۳۰، آیه۱۰.    
۲۷. نساء/سوره۴، آیه۴۸.    
۲۸. نساء/سوره۴، آیه۱۱۶.    
۲۹. پیام قرآن، ج۶، ص۴۹۶- ۴۸۳.


منبع

[ویرایش]

فرهنگ شیعه، ج۱، ص۲۳۵، برگرفته از مقاله«خلود».    



جعبه ابزار