خلوتذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



خلوت‏ در سه معنا استعمال شده است. از احکام خلوت به معنای نخست در باب نکاح و طلاق سخن گفته‏اند.


معانی خلوت[ویرایش]

۱-تنها ماندن با کسی
۲-تخلی
۳-آمیزش.
خلوت، در کلمات فقها گاه با اضافه به اجنبی به کار رفته، که عبارت است از تنها ماندن با نامحرم بدون حضور فردی سوم که از او شرم و حیا می‏شود و گاه کنایه از تخلّی یا آمیزش است. برخی فقها احکام‏ تخلّی را تحت عنوان احکام خلوت [۱]و برخی، تحت عنوان آداب خلوت [۲]مطرح کرده‏اند.

احکام خلوت[ویرایش]

خلوت کردن مرد و زن نامحرم در مکانی با خوف وقوع در گناه حرام است.
در اینکه در فرض عدم خوف نیز حرام است یا نه، مسئله اختلافی است. [۳] [۴] [۵]
بنابر قول مشهور، زوجه تنها در صورت آمیزش- اعم از قُبل یا دُبر- مستحق تمامی مهر می‏گردد. چنان که در صورت وقوع طلاق، پس از تحقق آمیزش، عده نیز بر او واجب می‏شود؛ لیکن از برخی قدما ثبوت همه مهر و عدّه با تحقق خلوت نیز- که امکان نزدیکی وجود داشته باشد- نقل شده است. [۶] [۷] [۸]

پانویس[ویرایش]
 
۱. شرائع الاسلام ج۱، ص۱۴.    
۲. تبصرة المتعلمین ص۱۹.    
۳. جامع المقاصد ج۱۲، ص۲۰۰.    
۴. مسالک الافهام ج۹، ص۳۲۴.    
۵. المسائل المنتخبة (سیستانی) ص۴۰۶.    
۶. مسالک الافهام ج۹، ص۲۱۶.    
۷. جواهر الکلام ۳۱، ص۷۶-۷۹.    
۸. جواهر الکلام ج۳۲، ص۲۱۸.    


منبع[ویرایش]
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت، ج۳، ص۴۸۸-۴۸۹.    


رده‌های این صفحه : فقه | نکاح | طلاق




جعبه‌ابزار