حکم راه رفتن (قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



در دین اسلام همه اعمال و رفتار انسان دارای آدابی است و از جمله آنها نحوه راه رفتن است، که قرآن کریم به آن اشاره کرده است.


راه رفتن مغرورانه

[ویرایش]

راه رفتن مغرورانه و از روی سرمستی حرام است.
«ولا تمش فی الارض مرحـا انک لن تخرق الارض ولن تبلغ الجبال طولا؛ و روی زمین ، با تکبر راه مرو! تو نمی‌توانی زمین را بشکافی، و طول قامتت هرگز به کوه‌ها نمی‌رسد.»
«ولا تصعر خدک للناس ولا تمش فی الارض مرحـا ان الله لا یحب کل مختال فخور؛ (پسرم!) با بی اعتنایی از مردم روی مگردان، و مغرورانه بر زمین راه مرو که خداوند هیچ متکبر مغروری را دوست ندارد.»

← مبارزه با مظاهر تکبر


ناگفته پیدا است که منظور لقمان، تنها مساله روی گرداندن از مردم و یا راه رفتن مغرورانه نیست، بلکه منظور مبارزه با تمام مظاهر تکبر و غرور است اما از آنجا که این گونه صفات قبل از هر چیز خود را در حرکات عادی و روزانه نشان می‌دهد، انگشت روی این مظاهر خاص گذارده است.

اعتدال در راه رفتن

[ویرایش]

رعایت اعتدال و آرامش و وقار، در راه رفتن مطلوبیت دارد.
«واقصد فی مشیک..؛ (پسرم!) در راه رفتن، اعتدال را رعایت کن از صدای خود بکاه (و هرگز فریاد مزن) که زشت‌ترین صداها صدای خران است.»

← میانه‌روی در راه رفتن


"و اقصد فی مشیک و اغضض من صوتک ان انکر الاصوات لصوت الحمیر" کلمه "قصد" در هر چیز به معنای حد اعتدال در آن است، و کلمه "غض" به طوری که راغب گفته به معنای نقصان در نگاه کردن و صدا کردن است، و بنا به گفته وی غض صوت به معنای آهسته و کوتاه صدا کردن است، و معنای آیه این است که در راه رفتنت میانه‌روی را پیش گیر.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. اسراء/سوره۱۷، آیه۳۷.    
۲. لقمان/سوره۳۱، آیه۱۸.    
۳. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۷، ص۵۵.    
۴. لقمان/سوره۳۱، آیه۱۹.    
۵. طباطبائی، سیدمحمدحسین، ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۳۲۷.    


منبع

[ویرایش]

فرهنگ قرآن، مرکز فرهنگ و معارف قرآن، برگرفته از مقاله «حکم راه رفتن».    



جعبه ابزار