جلب (فقه)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



جَلَب به فتح جیم و باء به معنای استقرار فرد در محل متعلق زکات است که زکات را جمع آوری می کند.


بیان معنای جَلَب

[ویرایش]

استقرار عامل زکات در مکانى و فرستادن کسى به محلّ مال متعلّق زکات براى انتقال آن به آن جاو یا بانگ برآوردن بر اسب از پشت سر، هنگام مسابقه را گویند.

کاربرد جلب در فقه

[ویرایش]

از آن به مناسبت در باب زکات و سبق و رمایه سخن گفته‌اند.

نهی از جلب

[ویرایش]

رسول خدا صلّى اللّٰه علیه و آله- بنابر روایتى که از آن حضرت نقل شده- از جَلَب و جَنَب نهی کرده است.

کاربرد جلب

[ویرایش]

جَلَب همچون جَنَب دو کاربرد دارد: یکى در مسئلۀ زکات؛ بدین معنا که عامل زکات در نقطه‌اى استقرار مى‌یابد و کسى را مى‌فرستد تا اموال متعلّق زکات را جهت دریافت زکات آن بدان مکان منتقل کند، و دیگرى در مسابقه؛ بدین گونه که کسى از پشت سر اسب مسابقه، بر او بانگ مى‌زند تا سرعت بیشتر گیرد و تندتر بدود.

آداب جمع آوری زکات

[ویرایش]

از آداب جمع آورى زکات آن است که عامل، همراه مالک در محلّ اموالى که زکات به آنها تعلّق گرفته حضور یابد و زکات را دریافت کند.



پانویس

[ویرایش]
 
۱. الحدائق الناضرة، ج۲۴، ص۱۰۰.    
۲. جواهر الکلام، ج۲۸، ص۲۲۹.    
۳. تذکرة الفقهاء، ج۵، ص۳۱۹.    
۴. جواهر الکلام،ج۱۵، ص۱۵۴.    


منبع

[ویرایش]
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام، جلد۳، صفحه۹۸.    


رده‌های این صفحه : زکات | سبق و رمایه | فقه | واژه شناسی




جعبه ابزار