تفریحذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



خوش گذرانی را تفریح گویند و از آن به مناسبت در باب صلات نام برده شده است.


حکم تفریح

[ویرایش]

تفریح کردن بنفسه امری مباح است مگر آنکه با کارهای حرام در شرع مقدّس، مانند تفریح با آلات لهو قمار بازی و غیر آن توأم گردد.
از آنجا که حکم اوّلی تفریح جواز و اباحه است، سفر حتّی به قصد خوش‌گذرانی و شادمانی موجب قصر نماز می‏شود،
[۱] العروة الوثقی، ج۲، ص۱۲۷.
مگر سفر به قصد شکار ـ در فرضی که غرض از شکار صرف تفریح باشد و نه تأمین نیاز زندگی ـ که نماز در آن تمام است.
برخی چنین سفری را از مصادیق سفر معصیت دانسته‏اند.
[۲] العروة الوثقی، ج۲، ص۱۲۴.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. العروة الوثقی، ج۲، ص۱۲۷.
۲. العروة الوثقی، ج۲، ص۱۲۴.
۳. جواهر الکلام، ج۱۴، ص۲۶۲-۲۵۷.    


منبع

[ویرایش]
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت، ج۲، ص۵۵۹.    


رده‌های این صفحه : اخلاق اسلامی | نشاط و شادی




جعبه‌ابزار