بیّن

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



بَیِّن یکی از اصطلاحات به‌کار رفته در علم منطق بوده و به معنای بی‌نیاز بالذات از تعریف و استدلال است.


توضیح اصطلاح

[ویرایش]

بَیِّن آن است که خود به خود (بالذات) روشن، معلوم و شناخته شده و از معلومات دیگر به‌دست نیامده باشد، به این معنا که به تعریف حدی یا رسمی (نسبت به تصورات) یا به برهان و استدلال (نسبت به تصدیقات) نیازی ندارد؛ بدین سان، امر بَیِّن ممکن است که تصور باشد؛ مانند: تصور وجود، حرارت و شادی که در این صورت به تعریف نیازی ندارد و ممکن است که تصدیق باشد؛ مانند: امتناع اجتماع نقیضین که در این صورت نیز به استدلال نیازی ندارد، چراکه به خودی خود روشن است و هیچ ابهام یا جهلی در آن نیست.
[۲] خوانساری، محمد، منطق صوری، ص۱۵۱.
[۳] خوانساری، محمد، منطق صوری، ص۲۰۳.
[۴] خوانساری، محمد، فرهنگ اصطلاحات منطقی، ص۴۹.


مستندات مقاله

[ویرایش]

در تنظیم این مقاله از منابع ذیل استفاده شده است:

• خوانساری، محمد، فرهنگ اصطلاحات منطقی.
• خوانساری، محمد، منطق صوری.
خواجه نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، اساس الاقتباس.    

پانویس

[ویرایش]
 
۱. خواجه نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، اساس الاقتباس، ص۴۱۲.    
۲. خوانساری، محمد، منطق صوری، ص۱۵۱.
۳. خوانساری، محمد، منطق صوری، ص۲۰۳.
۴. خوانساری، محمد، فرهنگ اصطلاحات منطقی، ص۴۹.


منبع

[ویرایش]

پایگاه مدیریت اطلاعات علوم اسلامی، برگرفته از مقاله «بَیِّن»، تاریخ بازیابی۱۳۹۵/۱۲/۲.    



جعبه ابزار