بنی ایناق

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



بَنی‌ْ ایناق‌، یا قُنْقراتْ‌ها، نام‌ یکی‌ از دو شعبه خان‌های‌ حکومت‌گر خیوه‌ (خوارزم‌) از ۱۲۱۹ق‌ تا ۱۳۳۷ق‌/۱۸۰۴ تا ۱۹۱۹م‌، بود.


معنای ایناق‌

[ویرایش]

واژه ایناق‌ در زبان‌ ترکی‌ جغتایی‌ به‌ معنی‌ رفیق‌، ندیم‌، مشاور و مقرب‌ پادشاه‌ است‌ و در ترکستان‌ از مراتب‌ عالی‌ درباری‌ به‌ شمار می‌رفت‌.
[۱] بخاری‌، سلیمان‌، لغت‌ چغتای‌ و ترکی‌ عثمانی‌، ج۱، ص۶۲، استانبول‌، ۲۹۸ق‌.


پیدایش بنی‌ ایناق‌ها

[ویرایش]

پس‌ از افول‌ قدرت‌ تیموریان‌ و هرج‌ و مرج‌ ناشی‌ از آن‌، ازبکان‌ به‌ فرماندهی‌ محمد شیبانی‌، بر برخی‌ از نواحی‌ ماوراء النهر، چون‌ خیوه‌ چیره‌ شدند. از حدود سال‌ ۹۲۱ق‌/۱۵۱۵م‌، سلسله‌ای‌ از ازبکان‌ در خیوه‌ به‌ حکومت‌ رسید که‌ در تاریخ‌ به‌ خان‌های‌ خیوه‌ معروفند. این‌ دولت‌ را می‌توان‌ به‌ دو شاخه‌ تقسیم‌ کرد: نخست‌، شاخه عشایر شاه‌ که‌ تا ۱۲۱۹ق‌ بر خیوه‌ فرمانروایی‌ داشتند و دوم‌، شاخه قنقرات‌ها یا بنی‌ ایناق‌ که‌ پس‌ از شاخه نخست‌ در خیوه‌ حکومت‌ یافتند.
[۲] لین‌ پول‌ استنلی‌ و دیگران‌، تاریخ‌ دولت‌های‌ اسلامی‌ و خاندان‌های‌ حکومت‌گر، ج۲، ص۴۸۳، ترجمه صادق‌ سجادی‌، تهران‌، ۳۷۰ش‌.
خاندان‌ اخیر به‌ «عوض‌ ایناق‌» منسوبند. عوض‌ و نیاکانش‌ از وزرای‌ خان‌های‌ شیبانی‌ بودند و منصب‌ ایناقی‌ داشتند.
[۳] لین‌ پول‌ استنلی‌ و دیگران‌، تاریخ‌ دولت‌های‌ اسلامی‌ و خاندان‌های‌ حکومت‌گر، ج۲، ص۴۸۳، ترجمه صادق‌ سجادی‌، تهران‌، ۳۷۰ش‌.


← بنیان‌گذار بنی‌ ایناق‌


بنیان‌گذار این‌ دودمان‌ ایلتوزر، فرزند عوض‌ ایناق‌ (حک ۱۲۱۹- ۱۲۲۱ق‌) است‌ که‌ خود را خان‌ نامید.
[۴] بارتولد، وو، گزیده مقالات‌ تحقیقی‌، ج۱، ص۲۹، ترجمه کریم‌ کشاورز، تهران‌، ۳۵۸ش‌.
[۵] عشیق‌ محمداکبر، تعلیقات‌ بر تاریخ‌ بخارا، ج۱، ص۱۶۱-۱۶۲، خوقند و کاشغر، تهران‌، ۳۷۷ش‌.
دوران‌ حکومت‌ ایلتوزر، بیشتر به‌ جنگ‌ و زد و خورد با امیر بخارا و طوایف‌ ترکمن‌ مستقر در حوالی‌ خیوه‌ گذشت‌ و سرانجام‌، وی‌ در ۱۲۲۱ق‌ در جنگ‌ با امیر بخارا کشته‌ شد.
[۶] بارتولد، وو، گزیده مقالات‌ تحقیقی‌، ج۱، ص۲۹، ترجمه کریم‌ کشاورز، تهران‌، ۳۵۸ش‌.
[۷] عشیق‌ محمداکبر، تعلیقات‌ بر تاریخ‌ بخارا، ج۱، ص۱۶۱-۱۶۲، خوقند و کاشغر، تهران‌، ۳۷۷ش‌.
[۸] بخاری‌، عبدالکریم‌ نک: مل، ج۱، ص۷۱-۷۲، «تاریخ‌».
[۹] بخاری‌، عبدالکریم‌ نک: مل، ج۱، ص۸۱ -۸۶، «تاریخ‌».
پس‌ از او برادرش‌، محمدرحیم‌خان‌ (حک ۱۲۲۱- ۱۲۴۱ق‌/۱۸۰۶-۱۸۲۶م‌) به‌ منصب‌ خانی‌ رسید. او نخست‌ ترکمنان‌ یموت‌ و ازبکان‌ قراقالپاق‌ را مطیع‌ کرد و سپس‌ به‌ انتقام‌ خون‌ برادر، به‌ بخارا لشکر کشید و این‌ شهر را غارت‌ کرد و با غنایم‌ و اسرای‌ فراوان‌ به‌ خیوه‌ بازگشت‌.
[۱۰] وامبری‌، آ، سیاحت‌ درویشی‌ دروغین‌ در خانات‌ آسیای‌ میانه‌، ج۱، ص۴۴۵-۴۴۷، ترجمه فتحعلی‌ خواجه‌ نوریان‌، تهران‌، ۳۳۷ش‌.
در ۱۲۳۱ق‌ محمدرحیم‌خان‌ به‌ اغوای‌ قربان‌ قلیچ‌ یموت‌ با ۳۰ هزار سوار به‌ دشت‌ گرگان‌ و استراباد تاخت‌، اما در نبرد با نیروهای‌ دولت‌ مرکزی‌ ایران‌ شکست‌ خورد و به‌ خیوه‌ گریخت‌.
[۱۱] محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، تاریخ‌ منتظم‌ ناصری‌، ج۳، ص۱۵۲۹، به‌ کوشش‌ محمد اسماعیل‌ رضوانی‌، تهران‌، ۳۶۷ش‌.
[۱۲] رضا قلی‌ هدایت‌، فهرس‌ التواریخ‌، ج۱، ص۳۷۱، به‌ کوشش‌ عبدالحسین‌ نوایی‌ و هاشم‌ محدث‌، تهران‌، ۳۷۳ش‌.
[۱۳] سپهر محمدتقی‌، ناسخ‌ التواریخ‌، ج۱، ص۲۷۳-۲۷۴، به‌ کوشش‌ محمدباقر بهبودی‌، تهران‌، ۳۵۳ش‌.


← حکومت الله‌ قلی‌خان‌


پس‌از محمدرحیم‌خان‌، فرزندش‌ الله‌ قلی‌خان‌ (حک ۱۲۴۱- ۱۲۵۸ق‌/ ۱۸۲۶-۱۸۴۲م‌) بر جای‌ او نشست‌. بیشتر دوران‌ زمامداری‌ الله‌ قلی‌خان‌ به‌ تاخت‌ و تاز در خراسان‌ و چپاول‌ زائران‌ مشهد مقدس‌ گذشت‌.
[۱۴] محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، تاریخ‌ منتظم‌ ناصری‌، ج۳، ص۱۵۶۷، به‌ کوشش‌ محمد اسماعیل‌ رضوانی‌، تهران‌، ۳۶۷ش‌.
[۱۵] محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، تاریخ‌ منتظم‌ ناصری‌، ج۱، ص۱۶۱۱، به‌ کوشش‌ محمد اسماعیل‌ رضوانی‌، تهران‌، ۳۶۷ش‌.
[۱۶] رضا قلی‌ هدایت‌، ملحقات‌ روضه الصفا، ج۹، ص۶۳۷ - ۶۳۸، تهران‌، ۳۳۹ش‌.
[۱۷] رضا قلی‌ هدایت‌، فهرس‌ التواریخ‌، ج۱، ص۴۳۰، به‌ کوشش‌ عبدالحسین‌ نوایی‌ و هاشم‌ محدث‌، تهران‌، ۳۷۳ش‌.
[۱۸] سپهر محمدتقی‌، ناسخ‌ التواریخ‌، ج۲، ص۵۵ -۵۶، به‌ کوشش‌ محمدباقر بهبودی‌، تهران‌، ۳۵۳ش‌.
[۱۹] سپهر محمدتقی‌، ناسخ‌ التواریخ‌، ج۲، ص۱۱۳- ۱۱۴، به‌ کوشش‌ محمدباقر بهبودی‌، تهران‌، ۳۵۳ش‌.
در عهد وی‌، قلمرو خان‌نشین‌ خیوه‌ به‌ نهایت‌ وسعت‌ خود رسید، چنان‌که‌ سرزمین‌هایی‌ را از ملتقای‌ رود سیحون‌ با دریاچه آرال‌ تا قلعه مور در کنار کوشک‌ در برمی‌گرفت‌.
[۲۰] بارتولد، وو، گزیده مقالات‌ تحقیقی‌، ج۱، ص۲۹-۳۰، ترجمه کریم‌ کشاورز، تهران‌، ۳۵۸ش‌.
در ۱۲۵۵ق‌/ ۱۸۳۹م‌، نیروهای‌ روسیه تزاری‌ نخستین‌ بار درصدد تسخیر خیوه‌ برآمدند؛ اما سرمای‌ شدید و بیابان‌های‌ خشک‌ پیرامون‌ خیوه‌، مانع‌ از این‌ کار شد.
[۲۱] وامبری‌، آ، سیاحت‌ درویشی‌ دروغین‌ در خانات‌ آسیای‌ میانه‌، ج۱، ص۴۴۸، ترجمه فتحعلی‌ خواجه‌ نوریان‌، تهران‌، ۳۳۷ش‌.
[۲۲] Sykes، PM، ج۱، ص۳۵۵-۳۵۶، A History of Persia، London، ۱۹۳۰.


← حکومت محمد امین‌خان‌


پس‌ از الله‌ قلی‌خان‌، پسرش‌ رحیم‌ قلی‌خان‌ تا ۱۲۶۱ق‌/۱۸۴۵م‌ خان‌ خیوه‌ بود و پس‌ از او برادر کهترش‌، محمد امین‌خان‌ بر مسند حکومت‌ نشست‌.
[۲۳] رضا قلی‌ هدایت‌، سفارت‌ نامه خوارزم‌، ج۱، ص۱۱۳، به‌ کوشش‌ علی‌ حصوری‌، تهران‌، ۳۵۶ش‌.
[۲۴] لین‌ پول‌ استنلی‌ و دیگران‌، تاریخ‌ دولتهای‌ اسلامی‌ و خاندانهای‌ حکومتگر، ج۲، ص۴۸۵، ترجمه صادق‌ سجادی‌، تهران‌، ۳۷۰ش‌.
محمد امین‌خان‌ به‌ پشت‌ گرمی‌ حسن‌خان‌ سالارالدوله‌ - که‌ در خراسان‌ فتنه‌انگیزی‌ می‌کرد و درصدد بود تا پس‌ از مرگ‌ محمدشاه‌ قاجار بهمن‌ میرزا را به‌ سلطنت‌ برساند - از اظهار ایلی‌ به‌ دربار ایران‌ خودداری‌ کرد و حتی‌ پا از این‌ فراتر نهاد و خود را «خوارزم‌شاه‌» خواند. اما در پی‌ قتل‌ سالارالدوله‌ در ۱۲۶۶ق‌، محمدامین‌ خان‌ بر آن‌ شد تا رابطه خود را با حکومت‌ مرکزی‌ ایران‌ بهبود بخشد. از این‌رو، در ۱۲۶۷ق‌، آتانیاز محرم‌، از نزدیکان‌ خود را همراه‌ هیئتی‌ برای‌ عرض‌ تهنیت‌ و تعزیت‌ با هدایایی‌ چند و نامه‌ای‌ که‌ در آن‌ همچون‌ پادشاهی‌ مستقل‌ سخن‌ رانده‌ بود، به‌ دربار ناصرالدین‌ شاه‌ فرستاد. رفتار خان‌ خیوه‌ شاه‌ قاجار را نگران‌ کرد و او را وادار ساخت‌ تا با گسیل‌ داشتن‌ فرستاده‌ای‌ به‌ خیوه‌، از سویی‌ آگاهی‌هایی‌ از وضع‌ آنجا به‌ دست‌ آورد، و از سویی‌ دیگر با دادن‌ بیم‌ و امید، خان‌ خیوه‌ را از خودسری‌ باز دارد. به‌ همین‌ منظور در ۱۲۶۸ق‌، رضا قلی‌خان‌ هدایت‌ به‌ سفارت‌، نزد خان‌ خیوه‌ فرستاده‌ شد. هدایت‌ مشاهدات‌ سفر خود را در کتابی‌ با عنوان‌ سفارت‌ نامه خوارزم‌ به‌ رشته تحریر درآورد که‌ حاوی‌ آگاهی‌های‌ ارزنده‌ای‌ از وضع‌ خان‌نشین‌ خیوه‌ در آن‌ دوره‌ است‌.
[۲۵] رضا قلی‌ هدایت‌، سفارت‌ نامه خوارزم‌، ج۱، ص‌۶، به‌ کوشش‌ علی‌ حصوری‌، تهران‌، ۳۵۶ش‌.
[۲۶] رضا قلی‌ هدایت‌، ملحقات‌ روضه الصفا، ج۱۰، ص۴۶۹-۴۷۲، تهران‌، ۳۳۹ش‌.
[۲۷] محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، تاریخ‌ منتظم‌ ناصری‌، ج۳، ص۱۷۱۱، به‌ کوشش‌ محمد اسماعیل‌ رضوانی‌، تهران‌، ۳۶۷ش‌.


←← قتل امین‌خان


در ۱۲۷۱ق‌/۱۸۵۵م‌ محمدامین‌ خان‌ با سپاهی‌ برای‌ تسخیر سرخس‌ حرکت‌ کرد. فریدون‌ میرزا حسام‌السلطنه‌، فرمانفرمای‌ خراسان‌ به‌ مقابله‌ رفت‌. در نبردی‌ که‌ میان‌ دو طرف‌ درگرفت‌، شکست‌ بر سپاه‌ خیوه‌ افتاد و محمدامین‌ خان‌ در حال‌ گریز، به‌ دست‌ سواران‌ خراسانی‌ به‌ قتل‌ رسید و سرش‌ به‌ تهران‌ فرستاده‌ شد. ناصرالدین‌ شاه‌ به‌ پاس‌ خدمات‌ خان‌های‌ پیشین‌ خیوه‌ به‌ پادشاهان‌ ایران‌، دستور داد تا سر او و دیگر اعضای‌ خاندانش‌ را با کمال‌ احترام‌ غسل‌ دهند و در بیرون‌ دروازه‌دولت‌ در بنایی‌ که‌ به‌ همین‌ منظور ساختند، دفن‌ کنند.
[۲۸] محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، مطلع‌ الشمس‌، ج۱، ص۳۶۹- ۳۷۰، به‌ کوشش‌ محمد پیمان‌، تهران‌، ۳۶۲ش‌.
[۲۹] محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، تاریخ‌ منتظم‌ ناصری‌، ج۳، ص۱۷۶۹-۱۷۷۰، به‌ کوشش‌ محمد اسماعیل‌ رضوانی‌، تهران‌، ۳۶۷ش‌.
[۳۰] رضا قلی‌ هدایت‌، ملحقات‌ روضه الصفا، ج۱۰، ص۵۸۳ -۵۸۷، تهران‌، ۳۳۹ش‌.


← حکومت عبدالله‌خان‌


پس‌ از قتل‌ محمدامین‌خان‌، بقایای‌ سپاه‌ او به‌ خیوه‌ گریخت‌، و در میان‌ راه‌ عبدالله‌خان‌ (حک ۱۲۷۱-۱۲۷۲ق‌) به‌ فرمانروایی‌ برگزیده‌ شد. عبدالله‌خان‌ نخست‌، مدعیان‌ حکومت‌ را از سر راه‌ برداشت‌ و سپس‌ درصدد برآمد تا ترکمنان‌ یموت‌ را - که‌ پس‌ از کشته‌ شدن‌ محمدامین‌ خان‌ راه‌ خودسری‌ پیش‌ گرفته‌ بودند - مطیع‌ سازد. پس‌ سپاهی‌ گرد آورد و به‌ سوی‌ یموت‌ها لشکر کشید، اما در جنگ‌ شکست‌ خورد و کشته‌ شد.
[۳۱] وامبری‌، آ، سیاحت‌ درویشی‌ دروغین‌ در خانات‌ آسیای‌ میانه‌، ترجمه فتحعلی‌ خواجه‌ نوریان‌، تهران‌، ۳۳۷ش‌.
با کشته‌ شدن‌ او، قتلغ‌خان‌ به‌ منصب‌ خانی‌ نشست‌. او ۳ ماه‌ حکومت‌ کرد و سرانجام‌، در توطئه‌ای‌ توسط نماینده ترکمنان‌ یموت‌ که‌ برای‌ گفت‌ و گوی‌ صلح‌ به‌ خیوه‌ آمده‌ بود، با ضربات‌ کارد از پای‌ درآمد.
[۳۲] وامبری‌، آ، سیاحت‌ درویشی‌ دروغین‌ در خانات‌ آسیای‌ میانه‌، ج۱، ص۴۵۳، ترجمه فتحعلی‌ خواجه‌ نوریان‌، تهران‌، ۳۳۷ش‌.
پس‌ از او، سیدمحمدخان‌ (حک ۱۲۷۲-۱۲۸۲ق‌) به‌ حکومت‌ رسید. بیشتر دوران‌ حکومت‌ ۱۰ ساله او به‌ جنگ‌ با یموت‌ها گذشت‌.
[۳۳] وامبری‌، آ، سیاحت‌ درویشی‌ دروغین‌ در خانات‌ آسیای‌ میانه‌، ترجمه فتحعلی‌ خواجه‌ نوریان‌، تهران‌، ۳۳۷ش‌.


← حکومت سیدمحمد رحیم‌خان‌


پس‌ از درگذشت‌ او، سیدمحمد رحیم‌خان‌ (حک ۱۲۸۲-۱۲۹۰ق‌)، خان‌ خیوه‌ شد. در دوره حکومت‌ او، پیشروی‌ و نفوذ روسیه تزاری‌ در آسیای‌ مرکزی‌ شدت‌ بیشتری‌ گرفت‌. در ۱۲۹۰ق‌/۱۸۷۳م‌، خیوه‌ به‌ تصرف‌ روس‌ها درآمد و خان‌نشین‌های‌ سه‌گانه آسیای‌ مرکزی‌، یکی‌ پس‌ از دیگری‌، قیمومت‌ روسیه‌ را پذیرفتند.
[۳۴] بارتولد، وو، گزیده مقالات‌ تحقیقی‌، ج۱، ص۳۰، ترجمه کریم‌ کشاورز، تهران‌، ۳۵۸ش‌.


← حکومت دیگر حاکمان


پس‌ از اشغال‌ خیوه‌، روس‌ها اسفندیارخان‌ را به‌ عنوان‌ عامل‌ خود، جانشین‌ سیدرحیم‌خان‌ کردند. در ۱۳۳۷ق‌، پس‌ از انقلاب‌ اکتبر، اسفندیارخان‌ توسط جنیدخان‌ ترکمن‌ از حکومت‌ برکنار شد و به‌ قتل‌ رسید و به‌ جای‌ او، سیدعبدالله‌ خان‌ (حک ۱۳۳۷- ۱۳۳۸ق‌) با حمایت‌ جنیدخان‌ بر مسند حکومت‌ خیوه‌ نشست‌. دولت‌ انقلابی‌ شوروی‌ پس‌ از تسلط بر اوضاع‌، تصمیم‌ گرفت‌ مرزهای‌ مطمئن‌تری‌ برای‌ خان‌نشین‌ خیوه‌ مشخص‌ کند؛ از این‌رو، در ۱۳۳۸ق‌/۱۹۲۰م‌، نیروهای‌ شوروی‌ از مرزهای‌ خیوه‌ گذشتند و جنیدخان‌ پس‌ از یک‌ ماه‌ مقاومت‌ در برابر آنان‌، از خیوه‌ گریخت‌. عبدالله‌خان‌ دست‌ نشانده او نیز از حکومت‌ برکنار شد و «جمهوری‌ خوارزم‌» که‌ فقط اسماً به‌ روسیه شوروی‌ تعلق‌ داشت‌، تأسیس‌ گردید. در ۱۳۰۳ش‌/۱۹۲۴م‌، ناحیه خوارزم‌ برپایه اصل‌ ملیت‌، میان‌ جمهوری‌های‌ ازبکستان‌ و ترکمنستان‌ تقسیم‌ شد.
[۳۵] بارتولد، وو، گزیده مقالات‌ تحقیقی‌، ج۱، ص۳۰-۳۱، ترجمه کریم‌ کشاورز، تهران‌، ۳۵۸ش‌.
[۳۶] گلی‌ زواره‌ غلامرضا، جغرافیای‌ تاریخی‌ و سیاسی‌ آسیای‌ مرکزی‌، ج۱، ص۲۱-۲۲، قم‌، ۳۷۳ش‌.


فهرست منابع

[ویرایش]

(۱) محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، تاریخ‌ منتظم‌ ناصری‌، به‌ کوشش‌ محمد اسماعیل‌ رضوانی‌، تهران‌، ۱۳۶۷ش‌.
(۲) محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، مطلع‌ الشمس‌، به‌ کوشش‌ محمد پیمان‌، تهران‌، ۱۳۶۲ش‌.
(۳) بارتولد، وو، گزیده مقالات‌ تحقیقی‌، ترجمه کریم‌ کشاورز، تهران‌، ۱۳۵۸ش‌.
(۴) بخاری‌، سلیمان‌، لغت‌ چغتای‌ و ترکی‌ عثمانی‌، استانبول‌، ۱۲۹۸ق‌.
(۵) بخاری‌، عبدالکریم‌ نک: مل، «تاریخ‌».
(۶) سپهر محمدتقی‌، ناسخ‌ التواریخ‌، به‌ کوشش‌ محمدباقر بهبودی‌، تهران‌، ۱۳۵۳ش‌.
(۷) عشیق‌ محمداکبر، تعلیقات‌ بر تاریخ‌ بخارا، خوقند و کاشغر، تهران‌، ۱۳۷۷ش‌.
(۸) گلی‌ زواره‌ غلامرضا، جغرافیای‌ تاریخی‌ و سیاسی‌ آسیای‌ مرکزی‌، قم‌، ۱۳۷۳ش‌.
(۹) لین‌ پول‌ استنلی‌ و دیگران‌، تاریخ‌ دولتهای‌ اسلامی‌ و خاندانهای‌ حکومتگر، ترجمه صادق‌ سجادی‌، تهران‌، ۱۳۷۰ش‌.
(۱۰) وامبری‌، آ، سیاحت‌ درویشی‌ دروغین‌ در خانات‌ آسیای‌ میانه‌، ترجمه فتحعلی‌ خواجه‌ نوریان‌، تهران‌، ۱۳۳۷ش‌.
(۱۱) رضا قلی‌ هدایت‌، سفارت‌ نامه خوارزم‌، به‌ کوشش‌ علی‌ حصوری‌، تهران‌، ۱۳۵۶ش‌.
(۱۲) رضا قلی‌ هدایت‌، فهرس‌ التواریخ‌، به‌ کوشش‌ عبدالحسین‌ نوایی‌ و هاشم‌ محدث‌، تهران‌، ۱۳۷۳ش‌.
(۱۳) رضا قلی‌ هدایت‌، ملحقات‌ روضه الصفا، تهران‌، ۱۳۳۹ش‌.
(۱۴) Histoire de l'Asie centrale par Mir Abdoul Kerim Boukhary، ed and tr Ch Schefer، Amsterdam، ۱۹۷۰.
(۱۵) Sykes، PM، A History of Persia، London، ۱۹۳۰؛

پانویس

[ویرایش]
 
۱. بخاری‌، سلیمان‌، لغت‌ چغتای‌ و ترکی‌ عثمانی‌، ج۱، ص۶۲، استانبول‌، ۲۹۸ق‌.
۲. لین‌ پول‌ استنلی‌ و دیگران‌، تاریخ‌ دولت‌های‌ اسلامی‌ و خاندان‌های‌ حکومت‌گر، ج۲، ص۴۸۳، ترجمه صادق‌ سجادی‌، تهران‌، ۳۷۰ش‌.
۳. لین‌ پول‌ استنلی‌ و دیگران‌، تاریخ‌ دولت‌های‌ اسلامی‌ و خاندان‌های‌ حکومت‌گر، ج۲، ص۴۸۳، ترجمه صادق‌ سجادی‌، تهران‌، ۳۷۰ش‌.
۴. بارتولد، وو، گزیده مقالات‌ تحقیقی‌، ج۱، ص۲۹، ترجمه کریم‌ کشاورز، تهران‌، ۳۵۸ش‌.
۵. عشیق‌ محمداکبر، تعلیقات‌ بر تاریخ‌ بخارا، ج۱، ص۱۶۱-۱۶۲، خوقند و کاشغر، تهران‌، ۳۷۷ش‌.
۶. بارتولد، وو، گزیده مقالات‌ تحقیقی‌، ج۱، ص۲۹، ترجمه کریم‌ کشاورز، تهران‌، ۳۵۸ش‌.
۷. عشیق‌ محمداکبر، تعلیقات‌ بر تاریخ‌ بخارا، ج۱، ص۱۶۱-۱۶۲، خوقند و کاشغر، تهران‌، ۳۷۷ش‌.
۸. بخاری‌، عبدالکریم‌ نک: مل، ج۱، ص۷۱-۷۲، «تاریخ‌».
۹. بخاری‌، عبدالکریم‌ نک: مل، ج۱، ص۸۱ -۸۶، «تاریخ‌».
۱۰. وامبری‌، آ، سیاحت‌ درویشی‌ دروغین‌ در خانات‌ آسیای‌ میانه‌، ج۱، ص۴۴۵-۴۴۷، ترجمه فتحعلی‌ خواجه‌ نوریان‌، تهران‌، ۳۳۷ش‌.
۱۱. محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، تاریخ‌ منتظم‌ ناصری‌، ج۳، ص۱۵۲۹، به‌ کوشش‌ محمد اسماعیل‌ رضوانی‌، تهران‌، ۳۶۷ش‌.
۱۲. رضا قلی‌ هدایت‌، فهرس‌ التواریخ‌، ج۱، ص۳۷۱، به‌ کوشش‌ عبدالحسین‌ نوایی‌ و هاشم‌ محدث‌، تهران‌، ۳۷۳ش‌.
۱۳. سپهر محمدتقی‌، ناسخ‌ التواریخ‌، ج۱، ص۲۷۳-۲۷۴، به‌ کوشش‌ محمدباقر بهبودی‌، تهران‌، ۳۵۳ش‌.
۱۴. محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، تاریخ‌ منتظم‌ ناصری‌، ج۳، ص۱۵۶۷، به‌ کوشش‌ محمد اسماعیل‌ رضوانی‌، تهران‌، ۳۶۷ش‌.
۱۵. محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، تاریخ‌ منتظم‌ ناصری‌، ج۱، ص۱۶۱۱، به‌ کوشش‌ محمد اسماعیل‌ رضوانی‌، تهران‌، ۳۶۷ش‌.
۱۶. رضا قلی‌ هدایت‌، ملحقات‌ روضه الصفا، ج۹، ص۶۳۷ - ۶۳۸، تهران‌، ۳۳۹ش‌.
۱۷. رضا قلی‌ هدایت‌، فهرس‌ التواریخ‌، ج۱، ص۴۳۰، به‌ کوشش‌ عبدالحسین‌ نوایی‌ و هاشم‌ محدث‌، تهران‌، ۳۷۳ش‌.
۱۸. سپهر محمدتقی‌، ناسخ‌ التواریخ‌، ج۲، ص۵۵ -۵۶، به‌ کوشش‌ محمدباقر بهبودی‌، تهران‌، ۳۵۳ش‌.
۱۹. سپهر محمدتقی‌، ناسخ‌ التواریخ‌، ج۲، ص۱۱۳- ۱۱۴، به‌ کوشش‌ محمدباقر بهبودی‌، تهران‌، ۳۵۳ش‌.
۲۰. بارتولد، وو، گزیده مقالات‌ تحقیقی‌، ج۱، ص۲۹-۳۰، ترجمه کریم‌ کشاورز، تهران‌، ۳۵۸ش‌.
۲۱. وامبری‌، آ، سیاحت‌ درویشی‌ دروغین‌ در خانات‌ آسیای‌ میانه‌، ج۱، ص۴۴۸، ترجمه فتحعلی‌ خواجه‌ نوریان‌، تهران‌، ۳۳۷ش‌.
۲۲. Sykes، PM، ج۱، ص۳۵۵-۳۵۶، A History of Persia، London، ۱۹۳۰.
۲۳. رضا قلی‌ هدایت‌، سفارت‌ نامه خوارزم‌، ج۱، ص۱۱۳، به‌ کوشش‌ علی‌ حصوری‌، تهران‌، ۳۵۶ش‌.
۲۴. لین‌ پول‌ استنلی‌ و دیگران‌، تاریخ‌ دولتهای‌ اسلامی‌ و خاندانهای‌ حکومتگر، ج۲، ص۴۸۵، ترجمه صادق‌ سجادی‌، تهران‌، ۳۷۰ش‌.
۲۵. رضا قلی‌ هدایت‌، سفارت‌ نامه خوارزم‌، ج۱، ص‌۶، به‌ کوشش‌ علی‌ حصوری‌، تهران‌، ۳۵۶ش‌.
۲۶. رضا قلی‌ هدایت‌، ملحقات‌ روضه الصفا، ج۱۰، ص۴۶۹-۴۷۲، تهران‌، ۳۳۹ش‌.
۲۷. محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، تاریخ‌ منتظم‌ ناصری‌، ج۳، ص۱۷۱۱، به‌ کوشش‌ محمد اسماعیل‌ رضوانی‌، تهران‌، ۳۶۷ش‌.
۲۸. محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، مطلع‌ الشمس‌، ج۱، ص۳۶۹- ۳۷۰، به‌ کوشش‌ محمد پیمان‌، تهران‌، ۳۶۲ش‌.
۲۹. محمدحسن‌ اعتمادالسلطنه‌، تاریخ‌ منتظم‌ ناصری‌، ج۳، ص۱۷۶۹-۱۷۷۰، به‌ کوشش‌ محمد اسماعیل‌ رضوانی‌، تهران‌، ۳۶۷ش‌.
۳۰. رضا قلی‌ هدایت‌، ملحقات‌ روضه الصفا، ج۱۰، ص۵۸۳ -۵۸۷، تهران‌، ۳۳۹ش‌.
۳۱. وامبری‌، آ، سیاحت‌ درویشی‌ دروغین‌ در خانات‌ آسیای‌ میانه‌، ترجمه فتحعلی‌ خواجه‌ نوریان‌، تهران‌، ۳۳۷ش‌.
۳۲. وامبری‌، آ، سیاحت‌ درویشی‌ دروغین‌ در خانات‌ آسیای‌ میانه‌، ج۱، ص۴۵۳، ترجمه فتحعلی‌ خواجه‌ نوریان‌، تهران‌، ۳۳۷ش‌.
۳۳. وامبری‌، آ، سیاحت‌ درویشی‌ دروغین‌ در خانات‌ آسیای‌ میانه‌، ترجمه فتحعلی‌ خواجه‌ نوریان‌، تهران‌، ۳۳۷ش‌.
۳۴. بارتولد، وو، گزیده مقالات‌ تحقیقی‌، ج۱، ص۳۰، ترجمه کریم‌ کشاورز، تهران‌، ۳۵۸ش‌.
۳۵. بارتولد، وو، گزیده مقالات‌ تحقیقی‌، ج۱، ص۳۰-۳۱، ترجمه کریم‌ کشاورز، تهران‌، ۳۵۸ش‌.
۳۶. گلی‌ زواره‌ غلامرضا، جغرافیای‌ تاریخی‌ و سیاسی‌ آسیای‌ مرکزی‌، ج۱، ص۲۱-۲۲، قم‌، ۳۷۳ش‌.


منبع

[ویرایش]

دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائره المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «بنی‌ایناق‌»، شماره۵۱۳۷.    

رده‌های این صفحه : مقالات دانشنامه بزرگ اسلامی




جعبه ابزار