بت عزی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



بُت عزی، از بزرگ‌ترین بت‌ها نزد قریش شمرده می‌شد. عرب‌ها، سه بت لات، منات و عزی را «سه دختر خدا» می‌دانستند. پرستندگان عزی، خود را عبدالعزّی می‌نامیدند، که به معنی «بنده عزی» است.


معرفی

[ویرایش]

«عزی» سومین بت عرب است که پس از لات و منات ساخته شده و بت اختصاصی قریش بوده و به تدریج در قبیله‌های دیگر نیز پرستش شده است. عزی، یکی از سه زن خدای است که در قرآن از آن در کنار دو بت مهم دیگر عرب یاد شده است.

خاستگاه عزی

[ویرایش]

عزی را با «عشتار» دختر خدای «سین» در اسطوره‌های بابلی برابر دانسته‌اند. «عشتار» در افسانه‌های بابلی، تموز، سمبل فصل زمستان بود، سپس نماد فراوانی، دوستی و زیبایی شد و بعدها به‌ صورت «دختر خدا» در آمد و سرانجام نزد یونانیان به «زهره» تبدیل شد.

جایگاه عزی

[ویرایش]

عزی نیز مظهر زمستان بود، این بت در «وادی نخله» به صورت سه درخت شور گز درآمد و الهۀ سرسبزی شناخته شد. عزی نزد عرب جاهلی با ازدواج و زناشویی پیوند داشت، چنان‌که «عشتار» الهه محبت و عشق جسمانی بود.
[۲] سالم، عبدالعزیز، تاریخ عرب قبل از اسلام، ترجمه باقر صدری‌نیا، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ اول، پ ۱۳۸۰ش، ص۳۷۹.
عزی، قربانگاهی به نام «غبغب العزی» نیز داشته است.

سرانجام عزی

[ویرایش]

این الهه ، بعد از فتح مکه به دستور پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) توسط «خالد بن ولید» از میان رفت.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. نجم/سوره۵۳، آیه۱۹.    
۲. سالم، عبدالعزیز، تاریخ عرب قبل از اسلام، ترجمه باقر صدری‌نیا، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ اول، پ ۱۳۸۰ش، ص۳۷۹.


منبع

[ویرایش]

سایت پژوهه، برگرفته از مقاله «اصنام»، تاریخ بازیابی ۱۳۹۵/۴/۱۸.    



جعبه ابزار