انذارذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



انذار به معنای اطّلاع رسانی بیم آور است.


در لغت

[ویرایش]

انذار مصدر باب افعال از باب «نَذِرَ - یَنْذَرُ» و به معنای آگاه شدن به امری، از آن پرهیز کردن و خود را برای آن آماده ساختن اشتقاق یافته است. [۱]

تعابیر مختلف

[ویرایش]

لغت شناسان و مفسران معنای انذار را با تعابیری گوناگون ذکر کرده اند؛ مانند توجّه و آگاهی دادن به آینده ای ترسناک [۲]، آگاه کردن یا ابلاغ و خبر دادنی که در آن ترسانیدن صورت پذیرد، برحذر داشتن از امر ترسناکی که زمان و فرصت کافی برای پرهیز از آن باشد. [۳] ترسانیدنی که به صورت گفتاری بوده [۴] و در آن امر ترسناک نیز معرفی شود [۵] پند دادن، و آموزش آنچه مردم را در بازشناسی حق از باطل و درست از خطا توانا می‌سازد. [۶]

← ریشه عبری


برخی ریشه نذر به معنای یاد شده را واژه ای بیگانه و برگرفته از زبان عبری یا سریانی دانسته اند، با این تفاوت که در آن دو زبان به علّت دارا نبودن ذال، با دال (ندر) یا زاء (نزر) تلفظ می‌شده است. [۷]

در قرآن

[ویرایش]

این واژه و مشتقّات آن بیش از ۱۲۴ بار در قرآن کریم به کار رفته است [۸] و در آن‌ها ضمن بیان این مطلب که منذر حقیقی خداست - و از این رو یکی از اسمای الهی منذر است [۹] - و دیگر منذران نیز پیام او را ابلاغ می‌کنند از مسئولیت پیامبران به ویژه رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه وآله)، اهداف، موارد، شیوه، مخاطبان و واکنش آن‌ها در مورد انذار سخن به میان آمده است.

← عدم بکارگیری لفظ


گفتنی است که افزون بر موارد کاربرد انذار و مشتقات آن، بخش های فراوانی از قرآن بدون به کارگیری این واژگان عملاً به انذار پرداخته است، زیرا در آن‌ها از عذاب ، دشواری مرگ ، برزخ ، جهان آخرت ، حسابرسی، جهنّم و عذاب الهی به صورت اعلام ، اخبار ، تهدید ، وعید و تحذیر یاد شده است.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. اقرب الموارد، ج ۵، ص ۳۷۸، «نذر».
۲. نثر طوبی، ج ۲، ص ۴۴۸.
۳. التبیان، ج ۱، ص ۶۲.    
۴. التحقیق، ج ۱۲، ص ۷۵، «نذر».
۵. الفروق اللغویه، ص ۷۸.    
۶. التحریر والتنویر، ج ۱۱، ص ۶۲.    
۷. التحقیق، ج ۱۲، ص ۷۵.
۸. المعجم الاحصائی، ج ۳، ص ۱۵۴۲.
۹. بحارالانوار، ج ۹۴، ص ۳۸۷.


منبع

[ویرایش]

دائرة المعارف قرآن کریم، برگرفته از مقاله «انذار».    



جعبه‌ابزار