امر (قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



امر (قرآن) به یکی از اوصاف قرآن اطلاق می‌شود.


تعریف

[ویرایش]

«امر» در لغت دو معنا دارد؛ ۱. کار و چیز؛ ۲. دستور و فرمان. در آیه ۵ سوره طلاق ، «امر» به معنای دوم است. شاید بتوان گفت خداوند از آن جهت کتاب مبینش را «امر» نامید که سراسرش کلام خدا است و آن را فروفرستاده تا مردم از آن فرمان بپذیرند و به آن ایمان آورده، احکامش را فراگیرند و به آن عمل کنند.

دیدگاه‌ها

[ویرایش]

برخی از دانشمندان علوم قرآنی کلمه «امر» در (ذلک امر الله انزله الیکم…) را یکی از اوصاف قرآن شمرده‌اند.
بسیاری از مفسران، مشارالیه «ذلک» در آیه فوق را احکام طلاق و عده دانسته‌اند که در آیات قبل بیان شده است، و کلمه «امر» را از اوصاف قرآن ذکر نکرده‌اند. برخی دیگر گفته‌اند: اوصافی از قبیل امرالله، خیر، حبل الله و… از اوصاف و عناوینی هستند که نمی‌توان آن‌ها را به طور قطع بر قرآن اطلاق کرد و از اوصاف قرآن دانست.
[۷] مصباح، محمد تقی، قرآن شناسی، ص۱.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. طلاق/سوره۶۵، آیه۵.    
۲. زرکشی، محمد بن بهادر، البرهان فی علوم القرآن، ج۱، ص۲۷۶.    
۳. سیوطی، عبد الرحمان بن ابی بکر، الاتقان فی علوم القرآن، ج۱، ص۱۸۰.    
۴. قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۱، ص۱۰۹.    
۵. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۴۴-۴۵.    
۶. فخر رازی، محمد بن عمر، التفسیر الکبیر، ج۳۰، ص۵۶۳.    
۷. مصباح، محمد تقی، قرآن شناسی، ص۱.
۸. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۹، ص۳۱۶.    


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه علوم قرآنی، برگرفته از مقاله «امر (قرآن)».    

رده‌های این صفحه : نام های قرآن




جعبه ابزار