الباره

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



محلی در مرکز فلاتِ آهکی شمال سوریه ، در فاصلة حدود ۱۵ کیلومتری مغرب شهرستان مهم مَعَرَّةُ النُّعمان و متعلق به ناحیه ای که امروزه به «المُدن المیّته» موسوم است.


الباره در متون غربی و عربی

[ویرایش]

الباره به شهادت متون عربی و غربی ، در قرون وسطی شهری اسقف نشین و دارای برج و بارو بوده که هنوز هم ویرانه های وسیعی از آن باقی است. در دو سوی دره ای واقع در میان این ویرانه ها، امروز دو دهکده به نام اَلکَفْر و البارَه ، که بترتیب معادل دو نام قدیمی یونانی و سریانی «کپروپیره» و «کپراد برتا» ست، قرار دارد.الباره جزء ناحیة افامیه بوده است.

تجارت و صنعت الباره در گذشته

[ویرایش]

در ایام گذشته تجارت محلی و نیز رونق صنایع روغن زیتون و تاکستانهای  این ناحیه منابع مالی این «شهر اَفامیه که میان دو برآمدگی مرتفع جبل زاویه بر سر تنها راه رفت و آمد قرار داشت» (چالنکو) تضمین می‌کرد .

الباره در زمان امپراتوری روم شرقی

[ویرایش]

در دورة امپراتوری روم شرقی ، مجموعه ای از کلیساها و صومعه‌ها و محلات مسکونی در آن دایر بود.

الباره در جنگهای صلیبی

[ویرایش]

این شهر پس از فتح مسلمانان نیز همچنان پررونق بود، ولی در ایام جنگهای صلیبی از چندین سو بدان طمع کردند.
ابتدا در سال ۴۹۲/۱۰۹۸ تانْکِرد و رمون دوسن ژیل آن را تصرف کردند و در سال ۴۹۶/۱۱۰۲ رضوان آن را بازپس گرفت، سپس بنابر معاهدة ۵۱۴/۱۱۲۰ به فراکها  واگذار شد، اما در سال ۵۱۶/۱۱۲۲ دوباره به تصرف نورالدوله بَلَک بن بهرام  درآمد و سرانجام در سال ۵۴۳/۱۱۴۸ نورالدین آن را متصرف شد.

دوران انحطاط الباره

[ویرایش]
 
بر اثر این کشمکشها و نیز یورشهای ترکمانان ، این شهر بشدت آسیب دید و در قرن ششم/ دوازدهم رو به انحطاط گذاشت و از آن پس، در آثار جغرافیدانانِ مسلمان دیگر نامی از آن به میان نیامد.

مهمترین اثر تاریخی الباره

[ویرایش]

مهمترین اثر کهن این شهر قلعة اَبی سَفیان  است، ولی سایر آثار و کتیبه‌ها و مساجد کوچک برجا مانده از آن نیز حاکی از آن است که این شهر در اوایل قرن پنجم/ یازدهم همچنان دایر و برپا بوده است.

مذهب مردم الباره

[ویرایش]

بنابر آنچه از شواهد متعدد استنباط می‌شود، بیشتر جمعیت مسلمان آن شیعه بوده اند.

فهرست منابع

[ویرایش]

(۱) ابن خرداذبه، المسالک و الممالک، چاپ دخویه، لیدن ۱۸۸۹، ص ۷۶.
(۲) ابن عدیم، زبدة الحلب من تاریخ حلب، چاپ سامی دهان، دمشق ۱۹۵۱ـ۱۹۵۴، ج ۲، فهرست.
(۳) ابن قلانسی، ذیل تاریخ دمشق، چاپ آمد روز، ص ۱۳۴، ۲۰۹.
(۴) یاقوت حموی، معجم البلدان، چاپ ووستنفلد، لایپزیگ ۱۸۶۶ ـ ۱۸۷۳، ج ۱، ص ۴۶۵.
(۵) احمدبن اسحاق یعقوبی، البلدان، چاپ دخویه، لیدن ۱۸۹۲، ص ۳۲۴.

پانویس

[ویرایش]



منابع

[ویرایش]

دانشنامه جهان اسلام، بنیاد دائرة المعارف اسلامی، برگرفته از مقاله «»، شماره۱۷۰.    

رده‌های این صفحه : مقالات دانشنامه جهان اسلام




جعبه ابزار