استحباب مؤکد

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



استحباب مؤکد مرتبه شدید استحباب است.


تعریف

[ویرایش]

استحباب مؤکد، بعث مولا به انجام کاری است که در آن به اندازه‌ای مصلحت وجود ندارد که مولا راضی به ترک آن نباشد و الزام به آن نماید، بلکه مصلحت آن به اندازه‌ای است که تأکید بر انجام آن دارد؛ تأکیدی بیش از تأکید موجود در استحباب، و کمتر از تأکید واجب.

عدم عقاب بخاطر ترک عمل

[ویرایش]

در این گونه خواسته‌ها مکلف به خاطر سرپیچی عقاب نمی‌شود، ولی شارع او را به خاطر نادیده گرفتن تأکید او بر انجام فعل، سرزنش می‌کند. تأکید بر استحباب در جایی پیش می‌آید که مستحب، مکمل واجبات دینی باشد، مانند: اذان و اقامه که مستحب مؤکد است، زیرا تکمیل کننده نمازهای روزانه است و رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) و سایر معصومان (علیهم السلام) بر ادای آن پافشاری می‌نمودند و در کمتر جایی آن را ترک می‌کردند، و ترک آن هم به این علت بوده که شبهه واجب بودن آن پدید نیاید.
[۱] اصول الفقه الاسلامی، زحیلی، وهبه، ج۱، ص۷۸.
[۲] اصول الفقه، خضری، محمد، ص۵۴.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. اصول الفقه الاسلامی، زحیلی، وهبه، ج۱، ص۷۸.
۲. اصول الفقه، خضری، محمد، ص۵۴.
۳. الاصول العامة للفقه المقارن، طباطبایی حکیم، محمد تقی، ص۶۳.    


منبع

[ویرایش]
فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۱۵۳، برگرفته از مقاله «استحباب مؤکد».    


رده‌های این صفحه : احکام خمسه | استحباب | فقه




جعبه‌ابزار