آل ابی‌اراکه

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



آلِ ابی اَراکه، از خاندان های شیعه و از رجال حدیث در سده های ۱-۲ ق / ۷-۸ م می‌باشد.


صحابی امیرالمومنین

[ویرایش]

ابو أراکه، میمون بن سنجار یمنیِ بَجلی کوفی که این خاندان منسوب به اوست، از خواص یاران امام علی (علیه‌السلام) بوده است.

جایگاه ابو أراکه

[ویرایش]

عده ای او را به لحاظ شخصیت و قرابت به امام، همانند کسانی چون أصْبَغ بن نَباته ، مالک اشتر ، کُمَیْل بن زیاد ، زیدبن صَوْحان و صَعْصَمَة بن صوحان دانسته اند. برخی روایات از دوستی نزدیک او با رشید هَجَری حکایت می‌کند.

بزرگان خاندان

[ویرایش]

بنابر روایات، وی از مردم یمن بود که به کوفه هجرت کرد. از شخصیت های به نام و بزرگ این خاندان، اینان را می‌توان نام برد:
بشیر (یا بِشْر) بن میمون وابشی نَبّال کوفی هَمْدانی شیبانی، برادرش شَجَره، و پسرش اسحاق، و نیز علی و حسن فرزندانِ شجره.

جایگاه خاندان

[ویرایش]

اینان از محدثان بزرگ و موثق و رجال برجسته شیعه به شمار می‌آیند و از امام محمدباقر (علیه‌السلام) ، امام جعفرصادق (علیه‌السلام) و بنابر برخی روایات از امام موسی کاظم (علیه‌السلام) ، حدیث نقل می‌کنند.
رجال شناسان عموماً، به استناد اخبار رسیده از سوی ائمه (علیهم‌السلام) ، آنان را موثق و صالح دانسته و ستوده اند.
مُحدّثان شیعه احادیثی از بشیر، شجره، علی و حسن روایت کرده اند.

فهرست‌منابع

[ویرایش]

(۱) ابن ابی حاتم رازی، محمدبن ادریس، الجرح والتعدیل، بیروت، داراحیاء التراث العربی، ۱۹۵۲م، ۲/۳۶۶.
(۲) بحرالعلوم، مهدی، رجال، تهران، مکتبه الصادق، ۱۳۶۳ش، ۱/۲۶۴-۲۶۸.
(۳) حلّی، علی بن داود، کتاب الرجال، به کوشش جلال الدین محدّث ارموی، دانشگاه تهران، ۱۳۴۲ش، صص ۷۱، ۱۰۸، ۱۸۴، ۲۳۶-۲۳۷.
(۴) خویی، ابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، بیروت، ۱۴۰۳ق، ۳/۳۹، ۳۲۲، ۳۲۳، ۴/۳۵۷، ۹/۱۳-۱۴، ۱۲/۶۰-۶۱، ۱۹/۱۱۳.
(۵) طوسی، محمدبن حسن، الفهرست، به کوشش محمود رامیار، دانشگاه مشهد، ۱۳۵۱ش، ص ۲۲۳.
(۶) غروی حایری، محمدعلی، جامع الرواه، داراأضواء، بیروت، ۱۴۰۳ق، ۱/۱۲۳، ۲۰۳، ۵۸۶.

منبع

[ویرایش]

دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «آل ابی‌اراکه»، شماره۳۴۸.    



جعبه‌ابزار