آتش‌پرستی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



آتَشْ پَرَسْتی، عنوانی که غیر زردشتیان به دین زردشتی داده‌اند.


آئین آتش پرستی

[ویرایش]

از آن‌جا که اهم آیینهای دینی زردشتیان در حضور آتش انجام می‌گیرد، از دیرباز پیروان این دین را آتش‌پرست به شمار آورده‌اند.

آتش پرستی در کتابهای ادبی و تاریخی

[ویرایش]

در کتابهای ادب و تاریخ فارسی و عربی آتش پرست معادل زردشتی، مجوس ، و آتش‌پرستی مترادف با دین زردشتی، مجوسیت است.

قدمت آتش پرستی

[ویرایش]

اطلاق این عنوان احتمالاً از زمانی آغاز شده است که زردشتیان به تأسیس معبد ( آتشکده ) روی آوردند (نک‌ : آتش، آتشکده)، پیش از آن نویسندگان خارجی پرستش آتش را تنها مشخصه ممتاز این دین به شمار نیاورده‌اند.

در میان زردشتیان

[ویرایش]

زردشتیان خود همیشه منکر عبادت آتش بوده‌اند و در معارضاتشان با صاحبان ادیان دیگر اعلام کرده‌اند که آتش را فقط «واسطه» عبادت خدا دانسته‌اند و نه خود «خدا».

در فرهنگ اسلامی

[ویرایش]

در فرهنگ اسلامی ، پرستش آتش از مصادیق شرک ، و تقدیس آن در حد شرک به شمار آمده و ظاهراً به همین دلیل است که در بسیاری روایات ، نماز خواندن در حالی که آتش در سوی قبله نمازگزار باشد، منع شده است.

فهرست منابع

[ویرایش]

(۱) طوسی، محمد بن حسن، المبسوط، تهران، ۱۳۸۷ق، ص ۸۶.
(۲) معین، محمد، مزدیسنا و ادب فارسی، دانشگاه تهران، ۱۳۳۸ش، ۱/۲۸۶ به بعد.
(۳) نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، بیروت، داراحیاء التراث العربی، ۱۹۸۱م، ۸/۳۸۰.
(۴) بویس، مری، زرتشتیان، لندن، ۱۹۷۹، ص ۶۴.

منبع

[ویرایش]

دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «آتش‌پرستی»، شماره۵۴.    



جعبه ابزار
جعبه‌ابزار