آبروذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



آبرو بر حیثیّتی از انسان اطلاق می‌شود که مورد ستایش یا سرزنش واقع می‌گردد، خواه در خود او باشد یا در خانواده و کسانی که به گونه‌ای با او پیوند دارند. از آبرو به ناموس نیز تعبیر می‌شود و این عنوان در بابهای گوناگون فقهی مانند طهارت، صلات، حج، جهاد و تجارت مورد توجّه و موضوع احکامی قرار گرفته است.


ارزش آبرو در اسلام[ویرایش]

شریعت اسلام برای آبروی انسان همانند جان او ارزش ویژه‌ای قائل شده است؛ تا آنجا که دفاع از آن را واجب کرده و ریختن خون تجاوز کننده به آن را در بعضی موارد با شرایطی،جایز دانسته و نیز ترک مهم‌ترین واجبات را در راستای حفظ آن، روا شمرده است.

موارد عدم وجوب در صورت خطر افتادن آبرو[ویرایش]

رفتن به حج [۱]،ادامه نماز [۲]فراهم آوردن آب برای وضو و غسل [۳]و یا امر به معروف و نهی از منکر، اگر موجب به خطر افتادن آبروی انسان شود [۴]از وجوب می‌افتند.

موارد جواز غیبت[ویرایش]

از موارد جواز غیبت موردی است که حفظ آبروی غیبت شونده منوط به آن است. [۵]

دفاع از آبرو[ویرایش]

دفاع از آبروی خود و هر فرد محترم دیگری در صورت ظنّ به سلامت جان، و نیز دفاع از ناموس در برابر تجاوزگر یا کسی که به انگیزه اطّلاع بر ناموس مسلمانی به درون خانه او سر می‌کشد، واجب است؛ هر چند به کشتن تجاوزگر و نگاه کننده بیانجامد. [۶] [۷]

پانویس[ویرایش]
 
۱. طباطبایی یزدی، محمدکاظم، العروة الوثقی، ج۴، ص۴۲۰.    
۲. نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۱، ص۱۲۶.    
۳. نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۵، ص۹۶.    
۴. نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۱، ص۳۷۱.    
۵. نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۲، ص۶۸.    
۶. نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۶۵۰.    
۷. نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۶۶۰.    


منبع[ویرایش]

فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام، ج۱، ص۹۸.    


رده‌های این صفحه : اخلاق اسلامی | آبرو




جعبه‌ابزار